Plannen restauratie Mausoleum van Augustus voorgesteld

Het stadsbestuur van Rome heeft de definitieve plannen voor de restauratie van het Mausoleum van Augustus voorgesteld. In de rand daarvan werd ook bekend gemaakt dat het al meermaals uitgestelde project om tussen de Ara Pacis en de Tiber een autotunnel te bouwen wordt afgevoerd. De gevolgen voor het binnenstadsverkeer en de milieu-effecten zouden te dramatisch zijn.

Ook de geplande ondergrondse parking komt er niet, al heeft de buurt die broodnodig. In de plaats daarvan komt er, in samenspraak met Ara Pacis-architect Richard Meier, een gans nieuw plan dat de voorzijde van het Vredesaltaar en het Mausoleum naadloos op elkaar moet doen aansluiten. Dat zou, gezien de directe verbondenheid van keizer Augustus met beide sites, ook niet meer dan logisch zijn.

Aan de omgevingsaanleg van de Ara Pacis zou worden begonnen in oktober en duren tot begin 2013. De kosten worden geraamd op 1,4 miljoen euro. De restauratie van het Mausoleum van Augustus begint vlak daarna en zal 18 maanden duren. Die werken kosten 12 miljoen euro.

De omgevingsaanleg van Piazza Augusto Imperatore slorpt nog eens 5 miljoen op. In theorie zullen bezoekers dus in 2014 de voormalige graftombe kunnen bezoeken. Dat is precies 2000 jaar na het overlijden van keizer Augustus. Dat jaar zal de eerste keizer in Rome overigens uitgebreid worden herdacht.

Er werd lange tijd gestudeerd op het project rond de archeologische site rond het Mausoleum van Augustus, aan Piazza Augusto Imperatore. De eerste plannen werden nog voorgesteld door burgemeester Veltroni. Daarna zijn er jaren voorbij gegaan. De volkomen verloederde en verwaarloosde site wordt in principe in het voorjaar grondig aangepakt om 18 maanden later te heropenen als een nieuwe publiekstrekker.

Tenminste, dat is het plan, want Rome is niet zo sterk in het halen van deadlines. Maar de herdenkingsplechtigheden die in 2014 worden gepland rond de 2000ste verjaardag van het overlijden van de eerste keizer van Rome laten wel hopen dat het deze keer allemaal wat vlotter zal gaan. Eén van de grote evenementen in 2014 moet de offciële opening van het mausoleum worden, samen met een tentoonstelling rond de keizer.

Octavianus, de latere keizer Augustus, liet het grafmonument voor zichzelf en zijn familie bouwen in 28 v. Chr. Vijf jaar later werd het in gebruik genomen, toen de as van Augustus’ jong gestorven schoonzoon Marcellus erin werd bijgezet. Het huidige plein werd aangelegd in 1938.

De jongste jaren is de omgeving er aanzienlijk op achteruitgegaan. Vooral het mausoleum zelf is er niet zo goed aan toe. Bij regenweer stroomt de hele site onder water. Soms lijkt de omgeving eerder op een vuilnisbelt dan. Het is bedenkelijk dat Rome dit toch zeer belangrijke monument jarenlang heeft laten verloederen, maar een herstelling was blijkbaar nooit prioritair.

Het gebied tussen de Ara Pacis en het Mausoleum wordt nu getransformeerd tot een grote voetgangerszone. Het voormalige graf krijgt ook een nieuwe ingang. Er worden ook twee hellingen gebouwd en krijgen de oorspronkelijke 19de eeuwse trappen eerherstel. In het voetgangersgebied wordt ook heel wat groen voorzien, zodat het geheel een beetje zal lijken op een grote tuin met twee belangrijke monumenten erin. Door het versmallen van de aangrenzende rijbanen zal het aantal parkeerplaatsen wel verminderen.

Na voltooiing zal het geheel een beetje te beschouwen zijn als een plein onder straatniveau. Tegenover de ingang van het monument wordt een soort doorlooptunnel aangelegd die zal worden afgesloten met een glazen wand en moet dienen voor de huisvesting van een boekenwinkeltje, een bar en misschien nog een paar andere kleine bedrijfjes. Een stuk straat uit de Romeinse oudheid, die tijdens recente opgravingen werd ontdekt, zal worden geïntegreerd in dit gedeelte van de site.

Het uitzicht op de San Rocco en San Girolamo vanaf de Ara Pacis zal door het wegnemen van Richard Meier’s beruchte muurtje (foto’s boven, met de situatie nu en een simulatie van de toekomst), het verdwijnen van het waterpartijtje en de verplaatsing van de Fontana del Navigante opnieuw worden hersteld. De muur aan de zijde van de Tiber wordt eveneens verlaagd. Een zacht naar beneden aflopende doorgang brengt je vanaf de kerken naar het Mausoleum, terwijl de andere zijde terug richting Via di Ripetta voert.

Het project om de twee gebieden van de Ara Pacis en het Mausoleum van Augustus met elkaar te verenigen wordt geleid door architect Richard Meier, de man die ook de omstreden behuizing voor de Ara Pacis heeft ontworpen en niet meteen de beste vriend van burgemeester Alemanno.

Die heeft de nieuwe behuizing van de Ara Pacis immers altijd omschreven als ‘een belediging voor de stad’. Maar het stadsbestuur kon het wettelijk gezien onmogelijk maken de architect niet te betrekken bij de hervorming van de site. De omgevingsaanleg van Piazza Augusto Imperatore is in handen van architect Francesco Cellini.

De nieuwe inrichting moet ook een nieuwe aanpak van het Ara Pacis-museum mogelijk maken. Het Vredesaltaar van Augustus wordt ondanks alle controverse zeer druk bezocht en de kans is vrij groot dat bezoekers in de toekomst met één ticketje de beide Augustus-sites, dus zowel de Ara Pacis als het Mausoleum zullen kunnen bezoeken. Of dat een iets duurder ticket zal zijn en hoe dat allemaal praktisch zal worden geregeld, onder meer wat de toegang en controle aangaat, moet men nog bekijken. Evengoed pakt het anders uit.

Het Ara Pacis-ontwerp van de Amerikaanse architect Richard Meier, die het Vredesaltaar van keizer Augustus van een nieuw onderdak moest voorzien, werd gebouwd op initiatief en in opdracht van de vorige burgemeesters van Rome, Francesco Rutelli en Walter Veltroni. Zij beschouwden het ontwerp van Richard Meier als één van de projecten die de stad klaar moesten maken voor het nieuwe millennium. Het gebouw werd geopend in 2006 maar lokte meteen veel controverse en discussies uit.

Velen vonden het een schitterend voorbeeld van moderne architectuur maar absoluut ongepast in de historische omgeving waar het was neergezet. Al snel werd voorgesteld de twee buitenmuren van het museum aan te passen. Want de lange, lage muur, in de lengte voor de ingang van het museum langs de Tiber, onttrekt de monumentale San Girolamo-kerk aan het zicht. Bovendien zou de hoge muur vlak voor het museum op z’n minst moeten worden verlaagd, omdat die dan weer het uitzicht op de vlakbij gelegen San Rocco-kerk belemmert. De klagers van het eerste uur krijgen nu effectief hun zin.

Richard Meier heeft zich echter jarenlang tegen die ingreep verzet. Volgens hem was die wijziging onmogelijk zonder daardoor de structuur van het gebouw aan te tasten: de muur vormt volgens de architect een integraal onderdeel van het gebouw. Zonder die beschermende muur zou het plein zijn rust verliezen.

Het zou deel uitmaken van de straat en ten prooi vallen aan rumoer en verkeer, vond Meier. De Italiaanse wet zegt dat, wanneer een opdracht eenmaal is toegekend, aanpassingen aan het ontwerp of het gebouw onmogelijk zijn zonder toestemming van de architect. Na lang onderhandelen gaf die vorig jaar dan toch het groene licht.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.