Opgelet voor illegale aankopen

Wie ooit in Rome was heeft ze zeker al gezien: de illegale straatverkopers die leuren met handtassen, riemen en andere slecht (na)gemaakte lederwaren. Ook in andere Italiaanse steden loop je ze vaak tegen het lijf. Altijd rondloerend met een onrustige, schichtige blik, klaar om bij het minste onraad de benen te nemen voor de politie, liefst terwijl ze hun spullen nog snel kunnen meegraaien in de vlucht. De Romeinse politie treedt steeds vaker strenger op tegen de illegale verkopers. Maar ook toeristen gaan niet vrijuit. Wie betrapt wordt op het kopen van namaakgoederen riskeert zeer forse boetes.

De straatverkopers zijn steevast illegale immigranten. Velen komen uit Senegal, een minderheid uit Sri Lanka, Ghana en Mauretanië. De meesten kwamen via Tunesië per schip aan land, werden opgepikt en ingelijfd door maffieuze organisaties of raakten op eigen houtje in Rome en proberen daar te overleven. Een aantal van hen worden in opdracht aan het werk gezet. Illegalen die ‘op zelfstandige basis’ werken kopen ’s ochtends zelf een aantal namaakspullen op locaties zoals afgelegen pakhuizen of garages en proberen die tijdens de dag met winst door te verkopen. Dat levert hen in het beste geval 40 tot 50 euro per dag op. Soms iets meer, vaak heel wat minder.

Toeristen die de aankoop riskeren pingelen natuurlijk af maar de illegale verkopers moeten steevast op hun hoede zijn. Vooral dat verhindert een vlotte verkoop. Een politieman die aan de overzijde van het plein rustig voorbij wandelt vormt voor heel wat verkopers al een aanleiding om hun hele hebben en houden bijeen te rapen en te verhuizen. Het voorbije jaar hebben er in Rome met de regelmaat van de klok onverwachte razzia’s plaats, waarbij een aantal agenten in burger geleidelijk de plaats innemen van toeristen en potentiële klanten. Op een afgesproken sein vallen de agenten de verkopers letterlijk op het lijf. Sommigen proberen in paniek al lopend te ontsnappen, wat hen niet zelden in botsing brengt met argeloze toeristen.

De meesten moeten bij zo’n actie hoe dan ook hun spullen achterlaten, wat meteen een zeer slechte dag betekent. Niet alleen zijn ze hun goederen kwijt, ze missen ook hun inkomsten of verloren de eerder gemaakte investering. De politie vouwt vervolgens de dekens met handtassen bij elkaar en propt alle spullen in de grote zakken. De opgepakte verkopers zelf worden eveneens ingeladen, afgevoerd en geregistreerd, vaak aan de hand van vingerafdrukken. Meestal volgt de uitwijzing.

Het is onbekend hoeveel illegale straatverkopers er precies in Rome rondlopen maar de politie raamt hun aantal op 1.300 tot 1.500. Degenen die worden opgepakt en uitgewezen keren na een tijdje ofwel toch terug of worden snel vervangen. De populaire toeristenpleinen en -straten vormen hun werkterrein: Piazza di Spagna, Piazza della Rotonda, Piazza Navona, de Via de i Fori Imperiali, de Via della Conciliazione, Castel Sant’Angelo en de aangrenzende straten, de omgeving van de Trevifontein en het Colosseum, om er slechts enkele te vermelden.

Ze bieden zowat allemaal hetzelfde aan: namaakhandtassen, nephorloges, uit hout gesneden olifanten en andere dierenfiguren, houten schalen, etnische sieraden, broekriemen en zonnebrillen. De meeste verkopers dragen hun spullen in grote zakken, tassen of dekens rond, verplaatsen zich vliegensvlug doorheen de stad en zijn voortdurend op hun hoede voor razzia’s en controles. Ze hebben geen vaste locatie of standplaats.

Verkopers uit Bangladesh specialiseerden zich in de verkoop van rozen en paraplu’s. De Bulgaren doen in goedkope prullaria, sieraden en gadgets. Die komen via de Chinezen het land binnen en worden vervaardigd in China, Taiwan en Korea. Aziaten houden het eerder bij kitscherig speelgoed. De mobiele eet- en drankkraampjes hebben meestal wel een vergunning en worden voornamelijk geëxploiteerd door Bengalen.

De Italiaanse wet voorziet strenge straffen voor zowel kopers en verkopers van valse merkartikelen. Hoewel die zelden in de praktijk worden gebracht kunnen de boetes nochtans oplopen tot 10.000 euro voor wie een namaakartikel koopt. Om inwoners en toeristen te waarschuwen, verschijnen in het straatbeeld nu en dan grote doorkijkboxen, die gevuld zijn met valse spullen en voorzien van niet mis te verstane waarschuwingen. Nog niet zolang geleden kregen toeristen in Venetië een boete van 3.300 euro omdat ze een neptas van Louis Vuitton hadden gekocht voor 30 euro.

Hoe je kan zien of het om namaakspul gaat? Dat is soms inderdaad moeilijk, maar als je bijvoorbeeld een zonnebril die normaal 200 tot 300 euro kost krijgt aangeboden voor 20 of 30 euro weet je wel hoe laat het is. De boodschap van de overheid is in dit verband ook duidelijk: dergelijke praktijken brengen schade toe aan het imago van Italië: hou je dus niet bezig met het kopen van valse artikelen want met elke aankoop maak je de georganiseerde misdaad sterker en steun je vaak kinderarbeid.

Italië fungeert als toegangspoort voor Europa voor nepartikelen. In Italixeb worden doorgaans meer namaakproducten in beslag genomen dan in alle andere Europese landen samen. Het illegale spul wordt vaak aangevoerd vanuit Aziatische landen. Maar ook lokale maffiosi pikken graag een graantje mee. Soms wordt weleens een clandestien werkatelier ontmanteld waar vaak tientallen illegalen valse merkartikelen produceren op uiterst geavanceerde machines. Op de luchthaven van Fiumicino in Rome worden weleens honderdduizenden stuks van een of ander vervalst artikel in beslag genomen. Het gaat jaarlijks om miljoenen euro’s.

De Europese commissie en de bedrijfswereld wil piraterij en vervalsing alleszins harder gaan aanpakken. Alleen al Louis Vuitton geeft minstens 10 miljoen euro per jaar uit aan de bestrijding van namaak. Het bedrijf heeft tientallen rechercheurs in vaste dienst die namaak opsporen en vervalsers voor de rechter brengen. Jaarlijks worden zo’n 150.000 namaak-Vuittons in beslag genomen. Dat lijkt veel maar is waarschijnlijk slechts een fractie van wat er aan valse producten circuleert.

Merken kunnen aanzienlijke schade oplopen door fraude. Algemeen beschouwd zijn er drie soorten fraude: namaak, verlies van goederen of diefstal en/of de parallelle import van het product via een zwart circuit. Fraude kan gevolgen hebben op verschillende niveaus. Consumenten kunnen misleid worden en hun inschatting van de kwaliteit van de producten of zelfs hun gezondheid kan schade oplopen. De integriteit van het merk kan beschadiging oplopen, het vertrouwen en de eindgebruikersprijs kunnen onder druk komen te staan zodat uiteindelijk het vertrouwen in het merk zelf volledig kan verdwijnen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.