Verkopers betalen dagelijks tot 350 euro voor toplocatie

In een eerder artikel kwam je wat meer te weten over de illegale straatverkoop in Rome en de gevaren die er ook voor jezelf aan verbonden zijn. De rondlopende verkopers staan nooit lang op dezelfde straathoek maar in Rome zijn er ook een heleboel ambulante verkopers. Zij nemen meestal een vaste plek in met een standje of kraampje dat dagelijks wordt opgebouwd en weer afgebroken. Anders dan de straatverkopers betalen zij wel voor een vergunning. Die plaatsen worden verpacht door de stad Rome maar de eigenlijke handel in vergunningen en alles wat daarbij komt kijken is in handen van particulieren. Zij werken met stromannen, halen de licenties binnen en verhuren die gewoon voort aan woekerprijzen. Er gaan in Rome steeds meer stemmen om ook dit circuit aan banden te leggen.

Dergelijke standenverhuur brengt niet alleen veel geld op voor de uiteindelijke verhuurders, het aantal kraampjes en stands is de jongste paar jaren zodanig groot geworden dat ook de veiligheid in het gedrang dreigt te komen. Vooral op drukke plaatsen, aan de in- en uitgangen van metro- en treinstations zoals Ostiense of Termini levert de grootschalige invasie van verkoopstands gevaar op wanneer zich weer eens een mensenmassa richting in- of uitgang begeeft. Nu al struikelen regelmatig mensen over t-shirts en andere merchandising die meer dan de halve breedte van een doorgang innemen. Bij een brand of ongeval in de metro zou de hinderlijke versperring van de talrijke kraampjes en stands voor grote veiligheidsproblemen kunnen zorgen. Om over het esthetische aspect maar te zwijgen, want de kramen staan meestal opgesteld in de buurt van xe9xe9n de vele monumenten of archeologische sites waar veel toeristen komen.

Ook elders in de stad wordt het steeds drukker. Waar aanvankelijk nog alleen frisdrank en broodjes werden aangeboden in relatief deftige mobiele kraampjes kom je nu zelfs in het kleinste steegje verkopers tegen. Lang niet allemaal legaal natuurlijk maar een heleboel verkopers hebben effectief een vergunning op zak. De zware onderlinge concurrentie tussen de verschillende nationaliteiten rekent overigens snel af met wie niet thuishoort in het circuit. Zonder genade worden verkopers zonder vergunning door concurrenten meteen verklikt aan de politie die de stand in kwestie dan komt sluiten. Al wordt die plaats een paar uur na zo’n actie al snel weer ingenomen door alweer een nieuwe verkoper.

Sommige stands omvatten niet meer dan een opklaptafeltje of een paar dekens op de grond. Anderen doen echt wel moeite om een standje te bouwen dat de naam waardig is, compleet met een dakzeil en wat versieringen. De handel begint gewoonlijk rond 5 uur ’s morgens. Het gebeurt dat een bepaalde plaats dan al is ingenomen door een concurrent. Dat draait steevast uit op geroep, gescheld en nu en dan wordt er ook wel gevochten. De politie komt er regelmatig aan te pas om orde op zaken te stellen.

Verkopers hebben de neiging om geleidelijk aan meer plaats in te nemen dan de meters waarvoor ze betalen. Ook buiten op straat zie je dat. Er wordt bijvoorbeeld een legaal standje neergezet naast een publieke zitbank. Tot zover is alles in orde. Enkele dagen later zie je onder de bank dozen met extra voorraad verschijnen. De verkoper zet zich zelf rustig op de bank. Tot daaraan toe.

Nog een week later is de zitbank zelf niet meer zichtbaar maar ook ingenomen als verkoopstand. Een gemeenteraadslid omschrijft dergelijke stands als een virus: het woekert steeds voort en wanneer het niet krachtig halt wordt toegeroepen weet niemand waar het eindigt. Er gaan in politieke kringen steeds meer stemmen om op ook de legale ambulante handel aan banden te leggen, strikter op te volgen en minder gul vergunningen te verstrekken.

In Rome circuleren momenteel zowat 5.600 vergunningen voor lokale marktkramers. Dat zijn de mensen die groenten, fruit en dergelijke verkopen op een van de vele markten in Rome, genre Campo de’ Fiori. Daarnaast zijn er nog 3.100 vergunningen in omloop voor mensen die slechts één keer per week deelnemen aan een markt en 1.300 voor wie geen vaste plaats op een bepaalde markt wil maar dagelijks op regelmatige basis wisselt van markt.

Nog eens 400 vergunningen bevinden zich bij mensen die geen vaste plaats op een bepaalde markt willen maar op elk moment en zonder enige regelmaat zelf willen kiezen op welke markt ze op een bepaalde dag willen staan. Voor al die verschillende licenties gelden natuurlijk ook verschillende tarieven. Daarnaast verstrekte de stad vorig jaar 300 vegunningen voor straatstands, 160 voor mobiele stands, 80 voor de verkopers van gepofte kastanjes – waarvoor omwille van de bakvuurtjes aparte regels gelden – en 68 voor verkopers van frisdranken, ijs en sorbets.

Het laat zich raden dat met een dergelijk ingewikkeld vergunningensysteem, waarvan de vele voorwaarden regelmatig wijzigen of op verschillende manier te interpreteren zijn, de deur naar misbruiken wijd wordt opengezet. Zo gebeurt het dat particulieren beschikken over een strategisch gelegen lapje grond, een vergunning aanvragen en die dan met woekerwinst doorverhuren aan een echte verkoper. In de loop der jaren is zo een levendige en bijna maffieuze handel ontstaan in de verhuur en verkoop van dergelijke standplaatsen. Iedere vierkante meter brengt geld op en dat hebben sommigen zeer goed begrepen.

Er gaat enorm veel geld om en de bedragen worden zonder vragen te stellen cash betaald aan de eigenaar van de grond of aan degene die verklaard heeft er de eigenaar van te zijn. In metro- en treinstation Ostiense betaal je voor een vast verkoopstandje gemiddeld 300 euro per dag. Voor een echt gunstige ligging, bv. vlak als eerste stand aan de uitgang of vlakbij een trap kan dat nog oplopen. Dezelfde bedragen hoor je aan stazione Termini. Ook hier betaal je voor de beste locaties 300 tot 350 euro per dag. Af te staan in contanten. Je kan ook kiezen om te betalen per maand. Dan betaal je 7.000 euro, wat je per dag iets goedkoper uitkomt. Wie het kan opbrengen mag ook ineens voor een jaar betalen. Dan betaal je de ronde som van maar liefst 76.000 euro.

De beste locaties worden bepaald door regelmatige tellingen van passanten. Als je bijvoorbeeld een plaats wil waar dagelijks gegarandeerd 15.000 mensen voorbij komen betaal je daarvoor een bepaald bedrag. Sta je liever op een plek waar 25.000 potentiële klanten voorbij wandelen kost dat extra. Wie echt aandringt op een toplocatie en goed bij kas zit betaalt een paar duizendjes erbovenop bij de overeenkomst en er zal gegarandeerd snel een plekje vrijkomen.

Bij al het gesjacher rond vergunningen, betalingen en verhuur van standplaatsen komt steevast slechts één naam bovendrijven: de familie Tredicine. Zij hebben in Rome al vele jaren een enorm aantal licenties in handen en doen daar schijnbaar mee wat ze willen. De familie, bestaande uit Mario, Alfiero, Elio, Dino, Dario en Emilia, die elk de leiding hebben over een apart bedrijfje, controleert het grootste deel van de straatverkoop in de stad.

Begin de jaren ’90 werden pogingen ondernomen om Mario Tredicine, de oudste broer die algemeen als de leider wordt beschouwd, samen met een paar familieleden wegens samenzwering in de gevangenis te krijgen maar die mislukten. De familie staat momenteel sterker dan ooit. Vandaag hebben diverse familieleden zitting in de raden van bestuur van diverse handelsorganisaties of zijn er zelfs voorzitter van. Eén lid van de familie zette reeds een eerste succesvolle stap naar een politieke carrière en heeft nu zitting in de gemeenteraad van Rome.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.