Enorm waterbassin uit de oudheid ontdekt in centrum van Rome

Het oorspronkelijk geraamde kostenplaatje voor de aanleg van de derde metrolijn C in Rome bedroeg 2,7 miljard euro voor de hele route. Vandaag, zeven jaar later, is nog maar de helft van het traject gerealiseerd maar werd wel reeds 3,7 miljard euro besteed. De verwachting is dat de kostprijs voor het aanleggen van de volledige metrolijn zal oplopen tot 6 miljard euro. Een gigantisch bedrag dat vooralsnog niet beschikbaar is. Toch heeft de nieuwe metrolijn tot dusver ook positieve zaken opgeleverd: er gebeurden reeds talrijke archeologische ontdekkingen en het einde daarvan is nog lang niet in zicht. Eén van de meest spectaculaire vondsten is een stuwmeer uit de keizertijd dat 4 miljoen liter water kon bevatten en op vernuftige wijze kon worden ingezet voor de irrigatie van landbouwgrond.

Zonder de metrowerken was deze ontdekking vermoedelijk nog vele jaren of zelfs eeuwen onder de grond verborgen gebleven. De vondst gebeurde vlak bij de halte San Giovanni, waar de nieuwe C-lijn de bestaande A-lijn kruist. Tijdens het boren van de tunnels botste men plots op een enorme hoeveelheid artefacten. Er volgden opgravingen in wat blijkbaar de tuin van een grote boerderij uit de oudheid moet geweest zijn. Daar werd een reusachtig bassin ontdekt, het grootste dat ooit zo dicht bij het stadscentrum van Rome is gevonden.

Het stuwmeer is zo groot dat de omtrek van de vindplaats ruimschoots werd overschreden en niet alles in kaart kan worden gebracht. Het gedeelte in de richting van Piazzale Appio is vermoedelijk onherstelbaar vernietigd tijdens de aanleg van metrolijn A, toen lang niet alle archeologische vondsten nauwkeurig werden gedocumenteerd. Er bestonden tot dusver dan ook geen gegevens over het bestaan van dit watermeer.

Het bassin werd ontdekt op ruim 20 m diepte en is ongeveer 70 m lang en 35 m breed. Het werd bekleed met speciaal waterdicht aardewerk en gesteente en bevatte sanitaire leidingen die vermoedelijk deel uitmaakten van een gesofistikeerd irrigatiesysteem voor het bevloeien van de landbouwgewassen in de omgeving. Tegelijk heeft het wellicht ook dienst gedaan als bufferbekken om het water op te vangen bij overstromingen van de Tiber.

Het systeem lijkt meermaals te zijn aangepast. De eerste versie dateert vermoedelijk al van vóór de jaartelling. Tijdens de eerste eeuw na Chr. draaide de faciliteit op volle toeren en bestreek toen een oppervlakte die minstens liep van de huidige Via La Spezia tot aan San Giovanni. Het archeologische team dat met dit project bezig is wordt geleid door drie vrouwen: Rosella Rea, Francesca Montella en Simona Morretta.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s