Keizer Nero speelt hoofdrol in nieuwe rockmusical

De Romeinse Keizer Nero zal bijna 2.000 jaar na zijn dood de hoofdrol spelen in een gloednieuwe rockmusical die deze zomer in première gaat. De producenten beloven dat het de ‘meest sensationele Italiaanse show ooit’ zal worden. Nero was bezeten door schone kunsten, poëzie en Olympische sporten. Hij ging de geschiedenis in als de verantwoordelijke voor de grote brand van Rome in het jaar 64 en dat verhaal wordt tot vandaag vaak verteld. De actuele geschiedschrijving en kennis heeft echter komaf gemaakt met het beeld van de op zijn harp spelende despoot terwijl Rome in vlammen vergaat.

Ondermeer de Oscarwinnende decorbouwer Dante Ferretti en de liedjesschrijver Franco Migliacci, die in 1958 samen met Domenico Modugno de wereldhit ‘Nel blu dipinto di blu’, beter bekend als ‘Volare’ uitbracht, zullen meewerken aan de nieuwe rockopera. De acteurs zullen gekozen worden na audities in Rome en daarna in Londen en New York. In de show zullen de veertien jaren van Nero’s leven als keizer worden behandeld.

Voornamelijk in de laatste jaren van zijn regime ontwikkelde Nero zich tot een ware despoot. Toen Rome in 64 na Christus in brand stond beschuldigde hij de joodse en christelijke gemeenschap er later van verantwoordelijk te zijn voor deze misdaad, waarmee hij de eerste, en zeker niet de laatste, vervolging van deze volkeren inzette.

Binnen een jaar vochten Galba, Otho, Vitellius en Vespasianus (vier Romeinse generaals) om de felbegeerde troon. Galba werd vermoord in opdracht van Otho. Otho pleegde zelfmoord na zijn nederlaag tegen Vitellius. Vitellius werd op zijn beurt vermoord en Vespasianus werd uiteindelijk keizer.

Nero Claudius Drusus Germanicus Caesar (Antium 15 december 37 – Rome 9 juni 68) was keizer van 54 tot 68. Nero was de zoon van Gnaeus Domitius Ahenobarbus en Agrippina de Jongere. Agrippina, die met keizer Claudius I huwde, slaagde er in het jaar 50 in haar zoon (tot dan toe Lucius Domitius Ahenobarbus geheten) te laten adopteren door Claudius. Bovendien huwde Nero in 53 Claudius’ dochter Octavia. Na de dood van Claudius I werd hij door de pretorianen tot keizer uitgeroepen.

Er ontstonden al gauw moeilijkheden door onenigheid tussen Nero en zijn moeder, die o.a. Claudius’ zoon Britannicus in bescherming nam. Britannicus werd in 55 vergiftigd, waarna Agrippina zich terugtrok. Ook al wijdde Nero zich in deze periode reeds hoofdzakelijk aan zijn liefhebberijen, toch werden vooral de provincies goed bestuurd, dankzij kundige stadhouders (Suetonius, Paullinus, Vespasianus, Corbulo) en de feitelijke rijksbestuurders Burrus en Seneca.

Geleidelijk aan wist Nero zich echter van iedere invloed en controle vrij te maken: in 59 liet hij Agrippina vermoorden; in 62 stierf Burrus en trok Seneca zich terug. Nero liet zich in datzelfde jaar van Octavia scheiden en liet haar vervolgens doden, waarna hij Poppaea Sabina (30 – 65) huwde. Poppaea Sabina was de dochter van Titus Ollius en eerder gehuwd met Marcus Salvius Otho. In 58 werd zij de minnares en in 62 de vrouw van Nero.

In deze periode gaf Nero zich vrijwel geheel over aan zijn hobby’s. Omstreeks het jaar 60 stichtte hij nieuwe spelen, waarin hij bij voorkeur ook zelf als voordrachtskunstenaar en acteur en zelfs als wagenmenner optrad, tot ongenoegen van de conventionele Romeinen. Nero meende dat alleen de Grieken zijn prestaties zouden waarderen en maakte daarom van 67 tot 68 een tournee in Griekenland.

Ondertussen leidde zijn machtsbesef tot machtswellust. Zijn uitspattingen en de oorlogen in Britannia en in het Oosten verslonden schatten. Inkomsten werden verkregen door muntverslechtering en confiscatie, het laatste veelal via processen wegens majesteitsschennis.

Nadat in 64 ongeveer twee derde van Rome door een enorme brand verwoest was, verdacht men Nero er ten onrechte van (ondanks zijn verdiensten voor de wederopbouw van de stad) de brand te hebben gesticht, o.a. omdat hij op het vrijgekomen terrein voor zichzelf een schitterend paleis, de Domus Aurea (het Gouden Huis) bouwde, dat zich uitstrekte van de Palatijn tot de Esquilijn.

Hij leidde de verdenking in de richting van de christenen, die hij meedogenloos liet vervolgen (na latere branden in Rome bouwde Trajanus de naar hem genoemde thermen op de Esquilijn, waaronder later resten van de Domus Aureus zijn teruggevonden).

Doordat de keizer zich vooral bij de Senaat gehaat had gemaakt, ontstonden samenzweringen als die van Piso (in 65). Seneca en diens neef, de dichter Lucanus, werden als medeplichtigen tot zelfmoord gedwongen. Na de dood van Poppaea (in 65) volgden nog meer gerechtelijke moorden, o.a. op Petronius (in 66) en op Corbulo (in 67).

In het Oosten werd de Parthische prins Tiridates koning van Armenië, terwijl de joden opnieuw in opstand kwamen. Mucianus werd naar Syrië gestuurd en Vespasianus naar Judaea; deze en andere generaals wisten aan de rijksgrenzen successen te boeken.

In 68 was de maat vol. Op aandrang van Vindex (stadhouder in Gallië) verklaarde Galba in Spanje zich tegen Nero, terwijl in Africa eveneens een opstand uitbrak. De Senaat en ook de pretorianen, die waren omgekocht, lieten Nero in de steek; hij vluchtte uit Rome en pleegde zelfmoord. Met hem stierf de Julisch-Claudische dynastie uit.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s