De drie laatste dagen van Pompeï – van 23 tot 25 oktober 79, van uur tot uur

Het is 23 oktober 79 na Christus. Een elegante edelvrouw uit Herculaneum organiseert een banket. Onder de gasten bevinden zich een machtige tribuun, een beroemde actrice en een ondernemer zonder scrupules. Vierentwintig uur later doet de Vesuvius de hel in de Romeinse stad Pompeï en de wijde omgeving ontbranden. Het is de grootste ramp in de antieke wereld.

Alberto Angela (1962), is een Italiaanse bestsellerauteur die al verschillende boeken schreef over Rome en de klassieke oudheid. Hij beschrijft, zoals niemand vóór hem ooit gedaan heeft, het tragische einde van een wondermooie stad. Hij volgt daarbij de laatste uren van het leven van mensen die echt bestaan hebben. Hij komt zeven overlevenden op het spoor (en een moord!) en ontdekt vele verbazingwekkende waarheden. Eentje springt er vooral uit: vanuit Pompeï kon je volgens de auteur destijds de vulkaan niet zien. De meeste bewoners hadden geen idee van de naderende ramp.

De Vesuvius ligt in de regio Campanië, ten zuidoosten van Napels. De vulkaankegel, die een basisdiameter heeft van ruim 16 km, wordt in het noorden en oosten omgeven door de resten van de calderarand (Monte Somma, tot 1.132 m), die ontstaan is bij de eruptie in het jaar 79. In het zuiden en het westen is deze ringwal met jonge lava en tufsteen bedekt. In de caldera (Atrio del Cavallo, aan de noordzijde en Valle dell’Inferno aan de zuidzijde) heeft zich de huidige eruptiekegel gevormd, waarvan de hoogte ten gevolge van de vulkanische activiteit variabel was.

Sinds de (voorlopig) laatste uitbarsting in 1944, bedraagt deze ongeveer 1.270 m. De krater heeft sindsdien een diameter van zowat 300 m met aanvankelijk een diepte van 216 m, die echter door het langzaam omhoog komen van de bodem al tot minder dan 50 m is afgenomen. De hellingen van de Vesuvius zijn zeer vruchtbaar; tot zo’n 450 m liggen boom- en wijngaarden. Een bekende wijn is de Lacrima Christi. Op 600 m hoogte bevindt zich een observatorium, dat al in het midden van de vorige eeuw werd gesticht.

In de oudheid moet de vulkaan er hebben uitgezien als een gewone berg, bedekt met bossen en akkers. De Romeinen hadden geen idee van het sluimerende gevaar, tot in het jaar 79 de geweldige uitbarsting plaatshad (deze werd beschreven door Plinius de Jongere; vandaar dat het heftigste eruptietype in de vulcanologie thans bekend staat als het pliniaanse type), waarbij de steden Pompeï, Herculaneum, Stabiae en Oplonti (deels onder de huidige voorstad van Napels Torre Annunziata ontdekt in 1973) verwoest werden.

Sindsdien deden zich tot 1139 regelmatig erupties voor. Na een bijna vijf eeuwen durende rustperiode, toen vrijwel iedereen de verwoestende kracht van de Vesuvius vergeten was, waren er vanaf 1631 plots weer regelmatig zeer krachtige uitbarstingen (met zware erupties in 1872, 1895 en 1906). Sinds de uitbarsting van 20 maart 1944 mist de vulkaan zijn karakteristieke rookpluim. Maar uitgestorven is hij zeker niet …

De drie laatste dagen van Pompeii
Auteur: Alberto Angela
Oorspronkelijke titel: I tre giorni di Pompeii
Met illustraties en foto’s
Afmetingen 44 x 216 x 135 mm
Gewicht: 706 gram
Uitgeverij: Athenaeum – Polak & Van Gennep
Eerste druk, september 2016
ISBN 109025301312
ISBN 139789025301316
Basisprijs: 25,99 euro

Advertenties

3 Reacties to “De drie laatste dagen van Pompeï – van 23 tot 25 oktober 79, van uur tot uur”

  1. yvan van der haegen Says:

    Hallo Goeie avond, waar kan men het boek kopen of bestellen ? vlg Van der Haegen Yvan

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s