Over monsterlijke keizers en keizerlijke monsters. De revival van Suetonius’ keizersbiografieën tijdens de renaissance

De jaarlijkse lezingenreeks Spraakwater is een vaste waarde in het programma van het Gallo-Romeins Museum in Tongeren. Het museum organiseert de voordrachten samen met het Nederlands Klassiek Verbond (NKV), in samenwerking met Davidsfonds Academie en het Koninklijk Limburgs Geschied- en Oudheidkundig Genootschap Tongeren (KLGOG). De lezingen vinden plaats in het auditorium van het Gallo-Romeins Museum ( Kielenstraat 15, 3700 Tongeren) en beginnen telkens om 20 uur. Dr. Marijke Crab (KU Leuven) geeft hier op donderdag 17 november een lezing met als titel ‘Over monsterlijke keizers en keizerlijke monsters. De revival van Suetonius’ keizersbiografieën tijdens de renaissance (15de-17de eeuw). De toegang bedraagt 5 euro en is gratis voor leden van het NKV en het KLGOG

Als monsters eerder dan mannen: zo portretteerde de Romeinse geschiedschrijver Gaius Suetonius Tranquillus (ca. 69-122 n. Chr.) de eerste twaalf keizers van Rome. Hoewel zijn biografieën van Julius Caesar tot Domitianus voornamelijk bekend staan om hun sappige roddels en smeuïge details, biedt het werk een unieke blik in het persoonlijke leven van deze keizers en hun entourage, alsook in het reilen en zeilen van het keizerlijke hof. Suetonius’ keizerlevens genoten een zekere bekendheid in de late oudheid en de middeleeuwen maar kenden een ware revival in de renaissance, toen teksten van antieke geschiedschrijvers gretig gelezen werden voor lering en vermaak.

Aan de hand van een grondige studie van de verschillende tekstuitgaven, commentaren en vertalingen gedrukt tussen 1470 en 1700, gaat dr. Marijke Crab na in welke milieus, door welk publiek en met welk doel Suetonius’ werk in deze periode werd gelezen en geïnterpreteerd. Zagen de renaissance-humanisten in zijn biografieën een waardevolle beschrijving van het keizerlijke Rome, gebruikten zij het boek als literair voorbeeld, lazen ze Suetonius’ werk voor advies aan (toekomstige) vorsten of wendden ze de keizerlevens aan voor propagandadoeleinden, al dan niet ter ondersteuning van een absolute monarchie? Kortom: hoe gingen lezers uit de 15de tot de 17de eeuw om met deze fascinerende potpourri van feit, fictie en schandaal?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s