Gastronomisch restaurant sluit voorgoed de deuren

Agata e Romeo, één van de betere gastronomische restaurants in Rome, heeft de deuren gesloten. De befaamde zaak aan de Via Carlo Alberto 45 werd verkocht aan Chinezen. Zowat veertig jaar lang kwamen hier culinaire liefhebbers uit de hele wereld over de vloer Onder hen zelfs de Clintons en Bill Gates. Al kon die laatste zijn rekening niet betalen omdat hij geen kredietkaart bij zich had. Ook Sophia Loren was hier een vaste klant, zij kwam het keukenpersoneel altijd persoonlijk begroeten. Oud-president Francesco Cossiga dronk hier graag zijn favoriete fles Sardijnse wijn uit zijn geboortestreek. Chef Agata Parisella en haar echtgenoot Romeo Carraio die als zaalchef en sommelier in de zaak stond, laten een leegte na op de Esquilijnse heuvel.

Op dezelfde tafel waar Roberto Benigni broccolisoep at en Bill Gates genoot van Agata’s gepureerde kaviaar, eet je binnenkort gefrituurde loempia’s en rijst onder rode lampions. Wie ooit heeft gegeten bij Agata e Romeo sterft nu al van heimwee; wie de zaak nooit heeft gekend weet niet wat hij of zij heeft gemist.

Agata e Romeo stond jarenlang genoteerd in de Michelingids en opende de deuren in de jaren ’60 van vorige eeuw. Toen heette de zaak nog Hostaria da Gabriele, een erg eenvoudige trattoria waar het eten uit weinig meer bestond dan een bord spaghetti, wat brood en een glas rode wijn. Gewoon lekker, maar ook niet meer dan dat.

Agata Parisella, de jongste van vijf kinderen uit een familie die al lang in de restaurantwereld actief was, kon in 1974 haar studiegenoot en latere man Romeo Caraccio overtuigen om hun studies geneeskunde op te geven en zich in een toen nog onvoorspelbaar horeca-avontuur te storten. Vooraleer ze de stap waagde, bracht Agata een paar jaren zowat vijftien uur per dag door in de keuken van grote chefs in binnen- en buitenland.

Van hen leerde ze vele gastronomische kunstjes. Romeo bekwaamde zich in dezelfde periode in wijn en volgde een aantal opleidingen en cursussen sommelier. De naam van de zaak wijzigde, heel eenvoudig, in Agata e Romeo, het interieur van de hostaria onderging een grondige transformatie, alle ruimtes kregen een nieuwe aankleding, er kwam een nieuwe keuken, er werd een wijnkelder aangelegd, enz.

Het totaal vernieuwde restaurant sloeg in als een bom. De klanten stroomden massaal toe en de zaak had eigenlijk vanaf de eerste dag al een goede naam. Inspecteurs van gastronomische gidsen keken zich de ogen uit bij de onverwachte en kunstige creaties van Agata. De merluzzo (kabeljauw) op vijf verschillende manieren bereid groeide uit tot één van de legendarische hoogtepunten in de culinaire geschiedenis van de zaak. In 1999 haalde het restaurant een ster in de bekende Michelingids. In 2000 publiceerde Agata Parisella haar boek ‘Olii e Aceti d’Italia’, dat uitgroeide tot een bestseller.

De Romeinse ladychef was regelmatig te gast in allerlei televisieprogramma’s en publiceerde in verschillende kranten. Zelf verklaarde ze altijd dat haar keuken geïnspireerd werd door de producten en smaken van Lazio, en lichtjes beïnvloed werd door haar culinaire reizen naar Japan.

De faam van de zaak groeide zeer snel en de voorbije twintig jaar raakte je er zonder reservatie onmogelijk binnen. De service was steevast bijzonder professioneel en de gasten konden tafelen in een gastvrij en elegant interieur met voldoende afstand tussen de tafels. De zaak draaide dus bijzonder goed en de economische crisis heeft dan ook niets te maken met het stopzetten van de zaak.

“We hadden absoluut geen gebrek aan omzet of cash, het restaurant was nog altijd bijzonder competitief. Tot de laatste dag waren alle tafels bezet. We waren eigenlijk gewoon moe. Koken en werken op dit niveau vreet aan je levenskwaliteit. Rust heb je nooit. Je kan dat ritme onmogelijk vele jaren volhouden. Uiteindelijk volstaat ook een jaarlijkse langere vakantie niet meer”.

“Bovendien hebben onze dochters gekozen voor een andere carrière en, hoewel ze regelmatig hielpen in de zaak, zijn ze niet van plan om in de toekomst iets te doen in de horeca. Wijzelf willen na een rustperiode verhuizen naar een boerderij op het platteland van Benevento, in het noordoosten van Napels en daar gaan we genieten van ons pensioen”, verklaart het koppel.

Het duo geeft toe dat ook de veranderde omgeving in de buurt van het restaurant heeft meegespeeld in hun beslissing om ermee om te houden. De Esquilijn zit geplet tussen Romeinse tradities en een sterke multi-etnische aanwezigheid, al zorgt de combinatie van die achtergronden meestal niet voor grote problemen. Het is wel zo dat bepaalde gemeenschappen en vooral de Aziatische handel hier de traditionele handelszaken beginnen overheersen.

“De jongste jaren is alles veranderd in onze wijk, de aard van de winkels, het gastronomische aanbod, … Het is hier niet meer hetzelfde. Daarom hebben we beslist om op een hoogtepunt te stoppen met het Agata e Romeo-verhaal. Dat het nu net een Chinees restaurant is dat het hoogste bod op tafel legde voor onze zaak is natuurlijk ironisch, maar dat is nu eenmaal de wet van vraag en aanbod. De Chinezen legden gewoon het meeste geld op tafel, zo simpel is het”, legt Romeo uit.

Was er nu echt geen Italiaanse koper, investeerder of manager te vinden? “Toch wel, maar het zou geen zin hebben gehad. We zitten hier al lang en weten hoe de buurt evolueerde. Hier worden bijna alle talen gesproken en Italiaans staat in deze wijk niet meer in de top tien. Een nieuw Italiaans restaurant zou in deze buurt geen zin hebben gehad. Zo’n zaak heeft geen toekomst meer omdat de klantenkring die deze buurt frequenteert helemaal is veranderd. Voor een gevestigde waarde en naam zoals de onze kwamen de Italianen of sommige toeristen nog graag naar hier, maar niemand wandelt in deze buurt nog rond op zoek naar een gewoon Italiaans restaurant”, zegt Agata.

“Van het Rome zoals we dat hier in de vorige eeuw hebben gekend is nog weinig over. De Esquilino is ’s nachts ook verlaten. Onze vergunning voor het buitenterras hebben we een paar jaar geleden weer ingeleverd omdat de terrastafels ’s nachts regelmatig werden vernield en klanten die buiten zaten lastig werden gevallen door bedelaars en dronkaards. Dan hoefde het voor ons ook niet meer”, besluit Romeo toch een beetje wrang.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s