Romulusprijs 2017 gaat naar Robert Bogaerts uit Zonhoven (België)

Vorige vrijdag 21 april, de officiële feestdag van de stad Rome, werd de dertiende Romulusprijs van de Romevereniging S.P.Q.R. uitgereikt door auteur Jo Claes aan Robert Bogaerts uit Zonhoven. Robert Bogaerts (70) is voor vele Italië-liefhebbers wellicht een nobele onbekende, maar dat zal binnenkort ongetwijfeld veranderen.

Ieder jaar reikt het Istituto Italiano di Cultura di Napoli een prestigieuze prijs uit voor een onuitgegeven dichtbundel. Die werd al 21 keer gewonnen door een Italiaanse deelnemer maar dit jaar raakte er tot verbazing van de talrijke Italiaanse auteurs plots een Vlaming in de eindfinale. In totaal waren er 1.055 deelnemers; in zijn categorie (‘Onuitgegeven poëziebundel’) enkele honderden.

Daar bleef het niet bij: de jury duidde uiteindelijk Robert Bogaerts aan als winnaar. Hij kreeg de ‘Premio Internazionale Letteratura poesia narrativa saggistica’ voor zijn dichtbundel ‘Mi piove nell’anima’ (Het regent in mijn ziel). In de loop van 2017 zal deze dichtbundel in Italië op 3.000 exemplaren worden uitgegeven.

Het feit dat een Vlaming taalvaardig genoeg is om de Italianen op eigen grondgebied te verslaan wekt verbazing en bewondering. Omdat hij ons land en de Vlaamse regio op een dergelijke verbluffende wijze op de kaart heeft gezet, schenkt S.P.Q.R. dus heel graag de Romulusprijs 2017 aan Robert Bogaerts uit Zonhoven.

Robert is al sinds de jaren ’90 van vorige eeuw bezig met Italiaans omdat hij het zo’n mooie taal vindt. Door studie, door gesprekken en lessen van Italiaanse Limburgers of Limburgse Italianen leerde hij de taal systematisch beheersen en groeide hij uit tot een echte Italofiel.

In 1991 schreef Bogaerts een reisboek over Italië, genaamd ‘Een ver Verlangen’. Talloze malen heeft hij immers Italië bezocht, met in zijn rugzak het hoogstnoodzakelijke, maar altijd pen en papier. Vaak wordt de vraag gesteld over mogelijke Italiaanse voorouders. Dan antwoordt hij: neen, maar in een vorig leven was ik waarschijnlijk Italiaan!

Als liefhebber van gedichten en poëzie begon hij later ook in het Italiaans te schrijven. Het neerpennen van een bundel met 24 Italiaanse gedichten duurde vele jaren maar het resultaat was dan ook de moeite: de Italiaanse letterkundigen waren dermate onder de indruk dat ze Robert de eerste prijs gaven. Toen Robert Bogaerts in Napels vertelde dat hij Italiaans de mooiste taal ter wereld vond, werd dit (natuurlijk) op uitbundig applaus onthaald.

Ook vertelde de Zonhovenaar er het mooie verhaal van de achtjarige Marco in Ferrara die een nieuw Italiaans woord had uitgevonden, weliswaar onbewust. In een opstel gebruikte de jongen het (niet bestaande) woord ‘petaloso’, hetgeen zowat betekent ‘met veel bloembladen’.

Zijn intelligente juf rekende geen fout aan, maar gaf het woord door aan de Crusca (zowat onze Taalunie) met de hoop dat het woord zal aanvaard worden. Aan deze Crusca heeft ook Bogaerts zijn stem laten horen ten voordele van het nieuwe woord van de kleine Marco.

“Italiaans boeit me al van jongs af aan. In haar brieven sprak mijn zus me aan als Roberto. Op het college had ik ook ‘Roberto’ gekrast in mijn vulpen. Maar pas rond mijn veertigste ben ik de taal echt beginnen te studeren in de avondschool. Ik zocht Italiaanse pennenvrienden en ik ging ook cursussen volgen in Italië, waar ik op mijn voettochten vaak naast een oudje ging zitten op een bank, en waar ik veel te weten kwam in zulke gesprekken. In Italië ben ik extraverter. Ik heb er ook zotte dingen gedaan, zoals een nachtje slapen op een bank tussen spoor 2 en 3 in het station van Genua,” lacht Robert.

Op een dag in 1992, terwijl zijn dochters muziekles volgden en hij in de auto op hen wachtte, begon hij zijn eerste gedichten te schrijven. Inspiratie haalt hij in een mooi landschap, een flard van een gesprek, een persoon,… Thuis aan de keukentafel, met een stapel woordenboeken rondom zich, wikt en weegt hij elk woord. “Uren kan ik daarmee bezig zijn. Van elk gedicht bestaan tientallen versies. Niet enkel de woorden moeten juist zijn, ook het ritme en de melodie moeten goed lopen”, aldus de Romulus-laureaat.

Inmiddels is Robert begonnen aan een volgende Italiaanse dichtbundel. “Het was nooit mijn bedoeling om mijn gedichten uit te geven, ik wou vooral het perfecte gedicht schrijven. Het is een manier om mijn gevoelens te uiten, maar dan in een geromantiseerde, verfijnde vorm. Ik werk nu inderdaad aan een volgende bundel, maar ik betwijfel of ik hem nog af krijg. Het is veel werk en ik ben niet snel tevreden. Ik ben heel perfectionistisch als het op taal aankomt”, aldus Robert Bogaerts.

De Romulus is een trofee die wordt geschonken aan een persoon, organisatie of bedrijf, welke het voorbije jaar in ons land een opmerkelijke of opvallende inspanning heeft gedaan voor de promotie van Rome of Italië in het algemeen. Deze prestatie kan zich situeren in het culturele, gastronomische, literaire, toeristische of een ander milieu. De Romulus van S.P.Q.R. is een gepersonaliseerd bronzen duplicaat van het wereldberoemde beeld van de Romeinse wolvin. Wie de Romulusprijs ontvangt, mag rekenen op de blijvende waardering van en promotie door S.P.Q.R., ontvangt een gratis lidmaatschap van de vereniging en kan rekenen op heel wat media-aandacht in Vlaanderen, Nederland en Italië.

Advertenties

Eén reactie to “Romulusprijs 2017 gaat naar Robert Bogaerts uit Zonhoven (België)”

  1. hugo bielen Says:

    is deze bundel ook te koop ?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s