Archief voor 24 juni 2018

Nieuwe kazerne voor Zwitserse Garde

Posted in Romenieuws on 24 juni 2018 by romenieuws

De Guardia Svizzera Pontificia, de pauselijke bewakingseenheid van Vaticaanstad, bekend als de Zwitserse Garde, krijgt een nieuwe kazerne. De huidige gebouwen zullen volledig worden afgebroken. Het is mogelijk dat de historische gevel die dateert uit 1825 behouden kan blijven, maar dat is nog niet beslist. Om het bouwproject voor te bereiden werd twee jaar geleden in het Zwitserse Solothurn (ongeveer 35 km ten noorden van Bern) de Fondazione per la Ristrutturazione della Caserma della Guardia Svizzera Pontificia in Vaticano opgericht, een stichting die uitsluitend als doel heeft de huisvesting en de uitrusting van de Zwitserse gardisten te moderniseren. Zodra dat gebeurd is zal de stichting ontbonden worden.

Vorig jaar gaf de stichting al technische en financiële steun voor de inrichting van een nieuw operatiecentrum en communicatiehoofdkwartier, waar alle nuttige inlichtingen en informatie inzake de veiligheid van Vaticaanstad samenkomen en er worden beheerd en beoordeeld. Het centrum werd op 1 januari 2017 in gebruik genomen.

De huidige kazerne omvat drie gebouwen. Twee ervan geven onderdak aan de hellebaardiers. Ook de kantine is er ondergebracht. Het derde is een administratief gebouw waar echter ook de hoogste officieren en hun gezinnen gehuisvest zijn. De gebouwen dateren uit de negentiende eeuw, zijn slecht geïsoleerd en eigenlijk uitgewoond. In het verleden werden enkel absoluut noodzakelijke herstellingswerken uitgevoerd.

Het renovatieproject van de kazerne is echter complex vanwege de bijzondere historische omgeving waarin de gebouwen zich bevinden en de geologische en archeologische problemen van de plaats zelf. Bovendien moeten de werkzaamheden worden uitgevoerd zonder de dagelijkse taken van de Zwitserse gardisten te hinderen.

Er moest gekozen worden tussen drie mogelijkheden: een volledig nieuwe kazerne, een verregaande renovatie of een interne herverdeling van de kamers met behoud van de bestaande kazernemuren. Omwille van de slechte staat van de gebouwen was er eigenlijk maar één mogelijkheid: alles afbreken en een nieuwbouw optrekken op de huidige locatie. Het project voorziet twee gebouwen in plaats van de huidige drie.

Het architecturale ontwerp is van Durisch + Nolli Architetti uit Massagno (kanton Ticino, district Lugano, Zwitserland) en de voorafgaande studie werd uitgevoerd door het ingenieursbureau Schnetzer Puskas dat kantoren heeft in Bern, Zürich en Basel. De architecten willen een moderne kazerne bouwen. Het ontwerp voorziet moderne en ruime kamers, met de mogelijkheid voor gezinsaccommodatie. Er wordt ook geanticipeerd op de toekomstige uitbreiding van het korps van 110 naar 130 gardisten.

Het ontstaan van de Zwitserse Garde situeert zich in 1505 toen paus Julius II tweehonderd Zwitserse hellebaardiers vroeg om de pauselijke staat te dienen. De paus vond gewone huurlingen niet betrouwbaar genoeg en wilde Zwitserse soldaten omdat die een goede reputatie hadden. Het korps, dat al snel uitgroeide tot de persoonlijke lijfwacht van de paus, werd in 1506 officieel opgericht en is inmiddels al eeuwenlang verantwoordelijk voor de persoonlijke veiligheid van de paus.

Vandaag bestaat nog steeds een verdrag met vier katholieke en Zwitserse kantons die het Vaticaan voor een duur van maximaal vijf jaar maximum 200 soldaten leveren. In principe gaat het om contracten van twee jaar, maar die zijn verlengbaar. Alleen katholieke Zwitsers komen in aanmerking, allemaal vrijgezellen tussen 19 en 30 jaar oud en minimaal 1,74 m groot. De gewone soldaten moeten een strikt celibatair leven leiden. Ergens anders overnachten dan in de slaapzaal van de kazerne is verboden. Officieren daarentegen moeten juist wel gehuwd zijn. De wachters mogen geen baard dragen.

Het eerste Zwitserse keurkorps van 150 man arriveerde op 22 januari 1506 in Rome. Hun functie is inmiddels uitgebreid tot ceremoniële diensten en toezicht. Ze regelen ook het verkeer en fungeren als officiële wachtposten bij de toegangen. Zij groeten plichtmatig. Voor kardinalen is er een speciale groet, de zogenaamde Schultern, waarbij de hellebaard omhoog wordt gegooid en weer opgevangen.

Als de paus op reis gaat wordt hij begeleid door Zwitserse wachters in burger. Ze worden niet overdreven goed betaald, maar bij hun terugkeer in Zwitserland vinden ze vanwege hun uitstekende reputatie onmiddellijk een interessante en vaak lucratieve job. Bij de plundering van Rome door keizer Karel V op 6 mei 1527, sneuvelden maar liefst 147 van de 150 wachters, die de vlucht van paus Clemens VII hadden gedekt. De geslaagde reddingsactie draaide uit op een ware zelfmoordmissie. Met hun rug tegen de muren van het Vaticaan vonden ze de dood. Voor de kazerne van de garde staat nog steeds een monument dat daaraan herinnert.

Nieuwe wachters leggen daarom ook op 6 mei in de ochtend hun eed van trouw af. Zij leggen hun linkerhand op de regimentsvlag en heffen de rechterhand met drie gestrekte vingers (het teken van de Drievuldigheid). De beruchte hellebaard is 2 m lang en weegt 6 kg. De folkloristische uniformen met rood, geel en blauw (de kleuren van de Medici-familie) zouden ontworpen zijn door Michelangelo maar dat is een fabeltje. Tussen de plooien van hun ouderwetse uniform dragen de gardisten wel een automatisch pistool, een instrument dat alleszins meer effectieve stopkracht heeft dan een middeleeuwse hellebaard. De Zwitserse garde heeft een eigen vlag en een eigen parochiekerk binnen Vaticaanstad, gewijd aan Sint-Maarten.

De Zwitserse Garde zorgt voor de veiligheid van de paus maar in 1921 werd vastgelegd dat de gardisten geen legereenheid zijn en daardoor ook in Zwitserland niet kunnen vrijgesteld worden van legerdienst. Het is dus foutief om het korps als ‘het kleinste leger ter wereld’ te bestempelen. Maar dat neemt niet weg dat men nog steeds voldoende jonge Zwitsers blijft vinden om de traditie in stand te houden, al verloopt de aanwerving toch iets minder vlot dan een aantal jaren geleden.