Het ontstaan van Piazza della Repubblica

We hadden het recent over de tijdelijke sluiting van metrostation Repubblica. Meteen komen we bovengronds terecht bij de gelijknamlige Piazza. Ondanks het drukke autoverkeer is dit plein één van de mooiste van het Rome uit de periode na 1870. Het is een ontwerp van Gaetano Koch uit 1896 en werd aangelegd in 1901. Gaetano Koch was de kleinzoon van Joseph Anton Koch (1768-1839), één van de betere Oostenrijkse schilders die bijna zijn hele leven in Rome woonde. De oorspronkelijke naam van het plein was Piazza dell’ Esedra, een verwijzing naar de exedra van de Thermen van Diocletianus die hier lag en als tribune diende voor het volgen van sportwedstrijden.

De rooilijn van de moderne gebouwen rond het plein volgt exact de perimeter van deze exedra. De zuilengalerijen aan deze gebouwen tonen enige gelijkenis met het stadsbeeld in Turijn, wat niet zo verwonderlijk is omdat Vittorio Emanuele II, een telg uit het huis van Savoie met Turijn als residentie, toen koning van Italië was. Vandaag vinden we in deze galerijen enkele cafés, restaurants, een bioscoop en een bankfiliaal, maar zowat een eeuw geleden was dit een favoriete winkelplaats van de rijkere Romeinse burgers.

Een drietal jaren geleden opende in de galerij op nr. 41 een kleine versie van het bekende foodconcept Eataly, dat in niets te vergelijken viel met zijn grote broer aan Piazzale 12 Ottobre. Deze mini-Eataly was geen lang leven beschoren en werd al snel verkocht aan een privé-investeerder. Die opende een paar maanden geleden in dezelfde stijl als Eataly, het autonome concept Officine Italia, waarin ondermeer een grill, een pizzeria, een klassiek restaurant, een bar en een foodmarkt terug te vinden zijn op een oppervlakte van zowat 1.500 m², verspreid over vier verdiepingen die met elkaar in verbinding staan. Je kan er van 8 uur in de ochtend tot middernacht terecht.

De grote boog van het plein wordt, net tegenover de Santa Maria degli Angeli, middendoor gesneden door de Via Nazionale. Ooit was dit zo’n beetje de ‘Champs Élysées’ van Rome, toen er aan beide zijden van de straat nog twee rijen bomen stonden. Deze lange laan, die loopt tot aan de keizerlijke fora, werd aangelegd door de in Brussel geboren aartsbisschop en latere Vaticaanse minister François-Xavier de Mérode (1820-1874), in Rome bekend als Francesco Saverio de Merode. Hij was vanaf 1850 kamerheer en minister van Oorlog van de Pauselijke (of Kerkelijke) Staat onder paus Pius IX. Met zijn ongetrainde ‘zouaven’ verloor hij veldslag na veldslag en uiteindelijk ook Rome.

Maar deze monseigneur had wel bouwkundig en financieel inzicht: hij besefte het belang van een goede, moderne verbinding tussen de nieuwe stationswijk en het oude centrum rond het Piazza Venezia. Met eigen middelen kocht hij tussen 1864 en 1866 gronden rond de San Vitale en ontwikkelde daar het begin van de latere verbindingsas met de bijhorende gebouwen. Aanvankelijk noemde hij de nieuwe laan naar zichzelf (Via de Merode), daarna naar de paus (Via Nuova Pia), maar in 1870 veranderde de naam in Via Nazionale. In 1870 verkocht de Merode alles aan de stad en dat bleek een zeer goede investering te zijn geweest. De Merode werd begraven op het Campo Santo dei Teutonici e dei Fiamminghi in Vaticaanstad.

Als je toch in de buurt bent van Piazza della Repubblica: volg van hieruit even de Via Nazionale. Aan de derde straat links ligt op de hoek de San Paolo dentro le Mura (enkel open op zondag), gebouwd in 1879 door de Britse architect George Edmond Street. Het is de eerste niet-katholieke kerk die in Rome werd gebouwd na de eenwording van Italië. Het gebouw werd grotendeels betaald door de Amerikaanse magnaat John Pierpont (J.P.) Morgan die vooral een zeer hoge toren wilde “zodat de paus die zou zien wanneer hij ’s morgens opstaat”, dixit Morgan.

Het interieur van deze Anglicaanse kerk (de bisschoppelijke kerk van Amerika) heeft zeer mooie mozaïeken met scènes uit de Apocalyps, gemaakt door de Britse schilder-kunstenaar Edward Burne-Jones (1833-1898). Ook in de apsis bevinden zich mozaïeken. Sommige figuren kregen het gezicht van personages uit de negentiende eeuw. Zo herkennen we in Sant’Andrea het gezicht van Abraham Lincoln, lijkt San Giacomo wel heel erg op Giuseppe Garibaldi en stond generaal Grant model voor San Patrizio. Het is best grappig om deze prominente Amerikaanse heren in een Romeinse kerk te zien opduiken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.