De Basilica di Santi Ambrogio e Carlo

De Basilica di Santi Ambrogio e Carlo is een rijk versierde barokke basiliek aan de Via del Corso 437 in Rome, waar zich de hoofdingang bevindt. De kerk is bij de meeste mensen beter bekend als de San Carlo al Corso. Het is een indrukwekkend gebouw gewijd aan de Milanese heiligen Ambrosius (334-397) en Carolus Borromeus (1538-1584).

Het is de ‘nationale’ kerk van de Lombarden. In 1471 werd de San Niccolò del Tufo, die zich op deze plaats bevond, door paus Sixtus IV della Rovere (1471-1484) aan de Lombardische gemeenschap in Rome geschonken. Die verbouwde het vrij kleine gebouw en wijdde de vernieuwde kerk aan Ambrosius, de heilige bisschop van Milaan.

Nadat ruim een eeuw later besloten werd dit kerkgebouw ook toe te wijden aan Carolus Borromeus, de toen pas heilig verklaarde aartsbisschop van Milaan, werd in 1612 gestart met de bouw van een nieuwe grootse kerk. Op 29 januari van dat jaar werd de eerste steen gelegd.

De kerk is ontworpen en werd gebouwd door Onorio Longhi en zijn zoon Martino, zelf Lombarden. Voor het ontwerp werd inspiratie gehaald uit de Dom van Milaan, De werken duurden tot het einde van de zeventiende eeuw. De gevel uit 1684 is het werk van architect Gianbattista (Giovanni Battista) Menicucci (overleden in 1690) en voltooid door Mario da Canepina. Voor zover we kunnen nagaan is dit het enige werk van Menicucci in Rome. Het is al bij al een niet geheel geslaagde poging om een gevel met slechts één zuilenorde te ontwerpen.

Het belangrijkste architectonische element van deze kerk is de in 1668 door Pietro da Cortona (1596-1669) gebouwde koepel die als de mooiste van Rome wordt beschouwd, uiteraard na deze van de Sint Pietersbasiliek uit 1590. De koepel is prominent in het Romeinse stadslandschap aanwezig en domineert de hele omgeving. De tamboer bekoort door de afwisseling van raamopeningen over de volle hoogte, zonder bovenliggende frontons, en door de pilasters die een rondlopende lijst dragen.

De openingen daarboven, die bij da Cortona’s ontwerp van de Santi Luca e Martina schelpvormig gebogen waren, verschijnen hier als kleine, ovale ramen, die door een kordonlijst met fronton worden omkranst. Een kordon(lijst) of kordonband is een uitspringende horizontale lijst in de gevel van een gebouw. De band geeft aan waar de verdiepingen zijn gescheiden (al dan niet door schaduwwerking) en loopt soms rondom het hele gebouw.

Met de koepel van de San Carlo al Corso creëerde Pietro da Cortona duidelijk een variant op het door Michelangelo voor de Sint-Pietersbasiliek ontworpen en niet geheel gerealiseerde prototype. Tijdens de kerstdagen staat in de San Carlo een zeer mooie kerststal, met originele Napolitaanse beelden uit de zeventiende en de achttiende eeuw.

Het interieur van de kerk werd volledig gerenoveerd in 2001. Nadien bleken nog steeds scheuren in de muren te zitten waardoor experts op een bepaald moment zelfs waarschuwden voor instortingsgevaar. Na verschillende ingrepen is de kerk inmiddels weer stabiel verklaard.

In 1929 kreeg de Santi Ambrogio e Carlo de status van ‘basilica minor’. Sinds 1967 is de basiliek in gebruik als titelkerk. Sinds het overlijden van de laatste titelhoudende kardinaal Dionigi Tettamanzi in 2017 is de titel echter vacant.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.