De fraaie villa van suikerproducent Maraini

Vandaag brengen we een bezoek aan Villa Maraini, gebouwd in 1905 door de Zwitserse grootindustrieel Emilio Maraini (1853-1916), de eerste producent van suiker uit suikerbiet in Italië. De man die met zijn suikerraffinaderij in Rieti een enorm fortuin wist te vergaren, kan worden beschouwd als de oprichter van de Italiaanse suikerindustrie. We zijn in de stadswijk Ludovisi, de plaats waar zich in de oudheid de meest uitgestrekte en schitterende tuinen bevonden, en veel later één van de grootste villa’s in het hart van Rome.

maraini1

Emilio was pas 20 toen hij zijn moeder verloor en besloot om de familie economisch te ondersteunen en naar Nederland uit te wijken; hij vond werk in Rotterdam bij Koch & Flierbohm, een handelaar in koloniale waren. Al snel kon Emilio zich opwerken en kreeg hij een belangrijke positie in de importhandel van rietsuiker. Om de productie van suiker uit suikerbiet te bestuderen, ging hij naar Praag waar hij al spoedig een eigen exportbedrijf stichtte dat suiker uitvoerde naar Nederland en het Verenigd Koninkrijk.

Overtuigd dat hij ook suiker zou kunnen verkopen in Italië (tot dan toe was Italië volledig afhankelijk van de invoer van suiker uit het buitenland) verhuisde hij eerst naar Rome en daarna naar Rieti, waar hij in 1887 de plaatselijke suikerfabriek kocht. Na een ontmoeting met prins Giovanni Potenziani (1850-1899) zette hij een samenwerking op met deze landeigenaar om op zijn uitgestrekte gronden suikerbieten te kweken. Door het gebruik van nieuwe technieken werd de suikerbietenteelt een groot succes en zou Rieti uitgroeien het centrum van de Italiaanse suikerproductie. Vervolgens stichtte Emilio Maraini ook suikerfabrieken elders in Italië.

Toen Emilio een stuk bouwgrond zocht in Rome om van daaruit zijn zakelijke belangen beter te kunnen behartigen, viel zijn oog op een stortplaats met bouwafval en aarde, afkomstig van de net aangelegde Via Ludovisi. Het was de laatste kavel van een immens bouwproject, een terrein dat niemand wilde en dat dus goedkoop kon worden aangekocht. Hij besloot het stort niet te ruimen, maar zijn villa met dépendances en belvédèretoren bovenop de hoop met puin te bouwen. Dat verklaart waarom de toren van de villa vandaag één van de hoogste van Rome is.

Tijdens een geleid bezoek aan Villa Maraini kan je deze toren beklimmen via een smalle en steile wenteltrap (niet voor wie hoogtevrees heeft). Eenmaal boven word je beloond met een fantastisch panoramisch uitzicht van 360° op Rome. Aan de overkant zie je het hoogste uitkijkpunt op Rome, de 3 m hogere lantaarn op de koepel van de Sint-Pietersbasiliek.

maraini2

Emilio Maraini brengt het laatste deel van zijn leven door in zijn villa in Rome waar hij carrière maakt: hij wordt verkozen tot gemeenteraadslid en van 1900 tot 1916 is hij volksvertegenwoordiger. Hij wordt vicevoorzitter van het Italiaanse Rode Kruis en krijgt de medaille van ‘Cavaliere del Lavoro’ uitgereikt. Ook zijn charmante echtgenote Carolina Maraini Sommaruga (1869-1959) was een bekend personage. Ze deed haar hele leven aan liefdadigheid en werd voor al dat goede werk door Vittorio Emanuele III (1869-1947) in de adelstand verheven als gravin.

De architect van de imposante villa was Emilio’s jongere broer Otto (1863-1944). Otto liet zich inspireren door de villa’s uit de tijd van de Romeinen en koos voor een residentie in eclectische stijl. Hij bouwde de villa in een recordtijd van een paar jaar dankzij een nieuwe cementsoort: de vloeren en decoratieve elementen, zowel voor de binnen- als de buitenzijde, liet hij maken uit portlandcement, bekend om zijn snelle droogtijd.

In de gebouwen en in de weelderige tuin werden authentieke Romeinse beelden geplaatst die waren gevonden bij opgravingen op het terrein, maar ook fraaie kopieën kregen een plaatsje in de villa. In de tuin bouwde men ook een nymphaeum in de vorm van een grot. De resten van deze ’grotten’ kan je zien liggen als je vanaf de straatkant van de Via Ludovisi door het hek kijkt. Voor de grotten werd materiaal gebruikt afkomstig van de afbraakwerken in de Ludovisi-wijk.

maraini3

Otto Maraini was ook de architect van het prestigieuze hotel Excelsior in de Via Veneto dat in 1905 werd gebouwd. Na de dood van Emilio, om onenigheid tussen de erfgenamen te vermijden (de Maraini’s hadden geen kinderen) besloot de weduwe Carolina Maraini-Sommaruga in 1946 de gebouwen te schenken aan hun thuisland Zwitserland. In 1949 werd het gebouw in gebruik genomen als het Zwitsers Cultureel Instituut en dat is het vandaag nog steeds. Het Istituto Svizzero bevordert de wetenschappelijke en artistieke uitwisseling tussen Zwitserland en Italië en verwelkomt jaarlijks ook jonge Zwitserse kunstenaars en wetenschappers.

Villa Maraini – Istituto Svizzero
Via Ludovisi 48, Rome

Je kan een geleid bezoek (5 euro, elke maandag om 15 uur en 16 uur) reserveren via visite@istitutosvizzero.it.
Keuzetaal: Italiaans, Duits of Engels, bezoek met begeleiding.

Op deze website vind je alle praktische informatie.

Tel. +39 06 420421 – 06 42042420
www.istitutosvizzero.it
roma@istitutosvizzero.it

Dit artikel is een bijdrage van clublid ANN DE LATTER

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.