Archive for 7 april 2020

Rome controleert alle passagiers in de stations Termini, Tiburtina en Ostiense

7 april 2020

De reeds fel geviseerde en zo goed als in hun huizen opgesloten Romeinen krijgen er nog een controlemaatregel bij.

Speciale teams vergezeld van artsen gaan met digitale apparatuur de lichaamstemperatuur scannen van alle passagiers die aankomen of vertrekken in de belangrijkste treinstations van Rome. De testen worden uitgevoerd in de stations Termini, Tiburtina en Ostiense.

treinscan

De nieuwe maatregel werd bekendgemaakt door burgemeester Virginia Raggi en wordt beschouwd als noodzakelijk om de verspreiding van het virus in te dammen. Voor de praktische uitvoering van de scans worden de Civiele Bescherming van Rome en het Italiaanse Rode Kruis ingezet.

Bij de operatie zijn ook een twintigtal artsen betrokken. Die worden toegevoegd aan de controleteams voor het geval geteste personen ziek worden bevonden en meteen grondiger moeten onderzocht of getest worden. Dat zal gebeuren op speciaal daarvoor aangewezen geïsoleerde zones in de stations.

Sinds Italië op slot werd gedraaid is het aantal gebruikers van het openbaar vervoer, zowel op bus, metro, tram als trein, sterk verminderd. Het openbaar vervoersnetwerk blijft echter zoveel mogelijk in gebruik.

Sagalassos-tentoonstelling Istanbul gaat digitaal

7 april 2020

Musea overal ter wereld gooien hun fraaiste objecten online op speciale pagina’s of websites zodat het publiek ze ook in deze virustijden kan blijven bewonderen. Die maatschappelijke trend om kunst en archeologie te delen heeft nu ook het Sagalassosproject geïnspireerd.

Naast het feit dat we nu niet meer naar Turkije kunnen reizen, is de werking van het Leuvense archeologenteam verstoord omdat de overzichtstentoonstelling Sagalassos. Meanwhile in the Mountains in Istanbul, die op 27 november vorig jaar opende, door de virusuitbraak weer heeft moeten sluiten. De archeologische site in Sagalassos zelf is eveneens gesloten voor het publiek.

Jeroen Poblome, directeur van het Sagalassos Archaeological Research Project, maakte zopas bekend dat in samenwerking met de partners Yapı Kredi Cultural Centre en Global Digital Heritage, vanaf nu een virtueel bezoek aan de tentoonstelling in Istanbul kan worden aangeboden. Ook een 3D-bezoek aan Sagalassos is mogelijk.

Voor een 3D-tour van de tentoonstelling klik je op deze link. Het laden kan even duren. Het principe werkt volgens de logica van het welbekende Google Maps Street View.

Voor een 3D-tour van Sagalassos ga je naar deze link. Ook hier kan het laden even tijd in beslag nemen. Je ziet nu Sagalassos op het einde van de 2019-campagne in vogelzicht. Druk op een nummer en het programma zoomt in op specifieke locaties.

Om terug te keren naar het vogelzicht kan je op de spatiebalk of op het vraagteken rechts onderin drukken en resetten. Verder kan je met de linker-muisknop het 3D-model om zijn as draaien, door de rechter-muisknop vast te houden over de site manoeuvreren in het huidige aanzicht, en in en uitzoomen door te scrollen.

Hetzelfde programma biedt ook andere 3D-beelden van de site aan, zoals het theater of de ruïne van de tempel voor de keizerscultus.

In tijden van besmetting (Paolo Giordano) verschijnt vandaag

7 april 2020

De Italiaanse succesauteur Paolo Giordano heeft een essay over het coronavirus geschreven. ‘Ik ben niet bang dat ik ziek word. Waarvoor dan wel? Voor alles wat de virusbesmetting kan veranderen. Ik ben bang dat ik ontdek dat de beschaving die ik ken een kaartenhuis is. Dat alles wordt uitgewist’, schrijft Giordano. Het essay (90 pagina’s) In tijden van besmetting (Nel contagio) wordt uitgegeven door De Bezige Bij, kost 9,99 euro en is vanaf vandaag verkrijgbaar in de boekwinkels.

paologiordano1

De actuele virusepidemie dreigt de grootste gezondheidsdreiging van onze tijd te worden. Het legt de verschillende niveaus bloot waarop wij tegenwoordig met elkaar verbonden zijn.

Het maakt niet uit wie of waar we zijn, wat we nu meemaken gaat voorbij aan landsgrenzen, identiteiten en culturen. De verspreiding van het virus maakt ondubbelzinnig duidelijk hoezeer onze wereld geglobaliseerd is.

De epidemie moedigt ons aan de wereldbevolking als één grote samenleving te zien en dwingt ons om in te zien dat individuele keuzes gevolgen hebben voor iedereen. De samenleving waar we ons nu mee bezig moeten houden, is de gehele mensheid.

De wereldwijde bestsellerauteur Paolo Giordano schreef vanuit zijn wetenschappelijke achtergrond een glashelder, indringend en belangwekkend betoog. Het werd een urgent, elegant en uiteindelijk hoopvol essay.

Paolo Giordano (Turijn, 1982) studeerde in 2007 cum laude af in natuurkunde en werkte aan een project dat mede gefinancierd werd door het Istituto Nazionale di Fisica Nucleare.

Hij werd meteen beroemd met zijn debuutroman De eenzaamheid van de priemgetallen (La solitudine dei numeri primi) dat in meer dan veertig landen verscheen en waarvoor hij talrijke prijzen ontving, waaronder de Premio Strega en de Premio Campiello Opera Prima.

Ook zijn volgende boeken scoorden goed: Het menselijk lichaam (Il corpo umano), Het zwart en het zilver (Il nero e l’argento) en De hemel verslinden ( Divorare il cielo).

*   *   *   *   *

Enkele weken geleden schreef Sandro Veronesi een gedicht om zijn gevoelens te uiten in deze bijzondere tijden. Het verscheen eerder in de Italiaanse krant Corriere della Sera en werd recent ook in vertaling gepubliceerd in de Vlaamse krant De Tijd. We laten je hierna even meegenieten van Veronesi’s proza.

Er is een plaats op de wereld waar de wereld de wereld niet meer is en die plaats is hier.
In ons huis, voor wie een huis heeft,
is de wereld de wereld niet meer.
In de spartaanse kamertjes waar de ouden sterven
honderd keer per dag,
en dan nog honderd keer,
en dan nog eens honderd keer,
is de wereld de wereld niet meer
– en zijn het onze al dode ouders
die opnieuw sterven
allemaal samen, alle ogenblikken,
telkens weer en telkens weer,
sterven ze opnieuw,
berustend, in stilte, op hun buik,
omdat we ze niet kunnen beschermen,
ook al konden we dat tot de dag van gisteren,
toen de wereld nog de wereld was,
toen ze voor het eerst stierven,
nog wel, en deden we dat ook,
we schoten er slaap bij in en spaarden het brood uit onze mond,
maar we waren blij dat we hen konden beschermen;
er is die vervloekte plaats in de wereld
waar onze ouden sterven
en wij geen blijf weten met hun lichamen,
niet weten waar ze te stapelen, te verbranden, te begraven,
en die plaats is hier.
In de overvolle ziekenhuizen, in de lege kerken,
op de verlaten pleinen, in de met een ketting afgesloten parken,
in de gesloten winkels, in de bestormde supermarkten,
in de ordelijke rijen en in de wanordelijke rijen
in de overbevolkte gevangenissen
waar niemand nog het pak spaghetti, sigaretten, koffie kan krijgen
om te delen met celgenoten
die zelfs dat niet hebben;
in scholen zonder herrie
op voetbalvelden zonder bal
op autowegen zonder auto’s
in luchthavens zonder reizigers
in biechtstoelen zonder zondaars
en in het blauwige beeld van paus Franciscus
die heel alleen de vespers bidt
onder een maartse regenbui
– op dat Sint-Pietersplein zonder gelovigen
is de wereld de wereld niet meer.
In de kwelling in de stem van Bob Dylan
die na acht jaar weer opduikt
en zeventien minuten lang,
de dood van een vader bezingt die we niet konden beschermen
en allemaal huilen we om die stem
maar die stem is die stem niet meer
en die kwelling is die kwelling niet meer
en die vader is die vader niet meer
omdat de wereld de wereld niet meer is.
In die klotegetallen die op ons worden afgevuurd
om zes uur ’s avonds, elke dag opnieuw,
eerst zij die genezen zijn, om een signaal van hoop te geven,
dan de zieken, en uiteindelijk, jammerlijk, de doden,
de doden zijn met duizend
duizend doden
op een enkele dag
het zijn er duizend;
in de vergelijking met in oorlog zijn,
we zijn in oorlog, het is een oorlog, oorlogsbulletin,
maar we zijn helemaal niet in oorlog,
omdat niemand ons vraagt te vechten
of onze kinderen aan het vaderland te schenken,
maar alleen maar om ons in huis op te sluiten,
om afstand te bewaren, gescheiden te blijven,
anderen te vrezen
anderen te wantrouwen;
in het bevel geen mondmasker te dragen
dan om er wel een te dragen, maar niet dat ene,
dat andere
dat ene moeten we aan dokters en verpleegsters laten,
alsof we het van hun gezicht hadden gerukt,
terwijl we het in de apotheek kochten
toen ze ons nog vertelden dat het nutteloos was,
maar zij die dat zegden, droegen er een;
in de impliciete en soms zelfs expliciete beschuldiging,
dat wij de schuldigen van dit alles zijn
omdat we er niet in slagen doodeenvoudige dingen te doen
geen luchtje scheppen buiten
de mensen die we liefhebben niet aanraken
onze geliefden niet bezoeken
geen zorg voor hen dragen,
niet lopen, niet wandelen, niet zonnen,
en we worden beschuldigd, gehekeld, getraceerd,
met drones, met onze simkaarten,
en te kijk gezet, gestraft
zoals de soldaten bij Caporetto
eerst als beesten opgejaagd,
dan als criminelen neergemaaid,
omdat ze wegvluchtten van de fouten van hun generaals.
Er is een plaats in de wereld waar dit gebeurt
en waar kinderen niet meer fragiel zijn, niet ziek worden,
en asymptomatisch zijn,
en net daarom gevaarlijk,
en op die plaats is de wereld de wereld niet meer,
en die plaats is hier.
Sandro Veronesi