Archive for 7 mei 2020

Miraculeus kruisbeeld tegen de pest zwaar beschadigd door de regen

7 mei 2020

Toen de wereld op vrijdagavond 27 maart toekeek hoe paus Franciscus helemaal alleen vooraan op het verlaten Sint-Pietersplein een gebedsviering verzorgde en een bijzondere Urbi et Orbi-zegen uitsprak, stond naast hem onder meer ook het beroemde miraculeuze kruisbeeld dat enkele dagen voordien speciaal voor deze gelegenheid uit de San Marcello al Corso was gehaald.

Nu blijkt dat het legendarische kruisbeeld, waarmee gelovigen eeuwenlang het einde van de pest en andere epidemieën afsmeekten, zwaar beschadigd is omdat het gedurende een uur zonder bescherming stond blootgesteld aan de regen.

Het levensgrote kruisbeeld werd in 1622 door de inwoners van Rome zestien dagen lang in processie door de straten van de stad gedragen totdat er een einde kwam aan de pestepidemie. Die actie heeft toen blijkbaar geholpen en sindsdien wordt aan het kruisbeeld een wonderbaarlijke kracht toegeschreven.

In latere eeuwen zou het kruisbeeld bij andere epidemieën nog verschillende keren in processie door de stad worden gedragen. Tijdens de volledige vastentijd van het heilig jaar 2000 kreeg het een plaats naast het pauselijk hoogaltaar van de Sint-Pietersbasiliek.

Als passend decorstuk bij zijn eenzame eucharistieviering werd het kruisbeeld, op vraag van de paus, opgesteld naast het geïmproviseerde altaar op het Sint-Pietersplein. Ook een aan Sint-Lucas toegeschreven Byzantijnse icoon werd vanuit de Santa Maggiore naar het Vaticaan gehaald.

Dat icoon, waaraan eveneens bijzondere krachten worden toegeschreven omdat het vervaardigd zou zijn door de evangelist Lucas, werd in opdracht door paus Gregorius tijdens de paasfeesten in 593 door heel Rome gedragen om het ​​einde van een epidemie af te smeken. Ook paus Gregorius XVI vereerde het icoon in 1837 door te bidden voor het einde van een choleraplaag.

Maar door de regen raakten zowel het hout als de verf van het kruisbeeld uit de San Marcello beschadigd. Door de langdurige blootstelling aan het vocht staat het hout nu op barsten. Het icoon bleef blijkbaar gevrijwaard van vochtinsijpeling.

Het Vaticaan riep meteen gespecialiseerde restaurateurs ter plaatse om te bepalen wat er kan gebeuren en welke ingrepen noodzakelijk zijn. Er werden ook vertegenwoordigers van het Italiaanse Ministerie van Binnenlandse Zaken bijgehaald omdat het kruisbeeld eigendom is van de Italiaanse Staat.

Vaticaanstad en vooral de pauselijke ceremoniemeester Guido Marini, liggen nu onder vuur omdat ze onvoldoende op de regen zouden geanticipeerd hebben. Tijdens de plechtigheid heeft het een uur vrijwel onophoudelijk geregend.

Guido Marini is de baas van het Ufficio delle Celebrazioni Liturgiche del Sommo Pontefice, het bureau dat belast is met het organiseren en vormgeven van alle liturgische vieringen waar de paus zelf aan deelneemt of die in zijn naam worden georganiseerd. In deze functie en als officieel ceremoniemeester is Marini tijdens vieringen altijd in de nabijheid van de paus.

Sinds 1991 is het Ufficio ook verantwoordelijk voor de (niet-publieke) vieringen in het Apostolisch Paleis. Het is tevens belast met de organisatie van consistories, die meestal enkel bij elkaar worden geroepen om erg belangrijke zaken omtrent het bestuur van de katholieke Kerk te bespreken. Het kantoor van Marini verleent ook bijstand aan nieuw gecreëerde kardinalen bij het in bezit nemen van hun titelkerken.

Het gebed en de bijzondere zegen van de paus waren op 27 maart live te volgen op verschillende televisiezenders wereldwijd. De beelden van Franciscus, gans alleen smekend op een goede afloop van de viruscrisis, op een natgeregend, leeg en daardoor nog indrukwekkender Sint-Pietersplein, maakten ook bij vele niet-gelovigen een diepe indruk.

Door de momenten van stilte en de omstandigheden waardoor de liturgie tot zijn essentie werd gereduceerd, waren de beelden nog sprekender. Een gevoel dat nog extra werd versterkt door de aanbrekende duisternis op het plein.

Maar het was vooral de paus zelf, te midden van de indrukwekkende architectuur van het Sint-Pietersplein, die de onpeilbare eenzaamheid van de besmette coronapatiënten leek te weerspiegelen. Die bleven in steeds grotere aantallen in de vele ziekenhuizen arriveren. Italië was toen al in quarantaine geplaatst, maar niemand had een idee van de omvang van de ramp die het land nog te wachten stond.