Archive for 20 juni 2020

Architect Renzo Piano krijgt Lifetime Achievement Award

20 juni 2020

De bekende en veelgeprezen Italiaanse architect Renzo Piano kreeg een Lifetime Achievement Award tijdens een tien uren durend digitaal cultureel evenement van het Museo Nazionale delle Arti del XXI Secolo (MAXXI) in Rome. Het museum vierde de voorbije week zijn tiende verjaardag.

maxxi10

De onderscheiding van Renzo Piano maakt deel uit van de Premio Italiano di Architettura 2020, een nieuwe organisatie van de Fondazione MAXXI en de Triënnale di Milano en die wordt gesteund door het Ministero per i beni e le attività culturali (MIBACT). De eerste editie van deze architectuurprijs vindt dit jaar  plaats in Rome.

Naast de Lifetime Achievement Award van Piano, zullen er prijzen zijn voor het beste gebouw of project dat de afgelopen drie jaar is uitgevoerd en het beste gebouw of project dat werd gerealiseerd door ontwerpers jonger dan 40, eveneens in de voorbije drie jaar.

De winnaars worden bekendgemaakt op de prijsuitreiking die plaatsvindt in het MAXXI op dinsdag 30 juni ter gelegenheid van de inhuldiging van het achtste Young Architects Program Rome (YAP), een programma van het MAXXI dat jonge architectuur promoot en ondersteunt en dat tot 25 oktober in het Romeinse museum loopt.

Voor dit programma wordt samengewerkt met het MoMA / MoMA PS1 uit New York, het Constructo uit Santiago (Chili), het Istanbul Modern (Turkije) en het National Museum of Modern and Contemporary Art (MMCA) uit Seoul in Korea. De winnende projecten en deze van de finalisten worden tentoongesteld in het MAXXI en op de volgende Triënnale di Milano.

De Premio Italiano di Architettura wil de architecturale productie van Italiaanse ontwerpers of degenen die in Italië actief zijn promoten. Er wordt vooral gekeken naar de innovatieve aspecten van de gebouwen, de kwaliteit van het project en de sociale rol van de architectuur in het gehele ontwerp.

De internationale jury was unaniem bij de keuze om Renzo Piano een prijs voor zijn hele carrière toe te kennen. Ze onderstreepte het professionele en burgerlijke engagement dat de architectonische productie van Renzo Piano heeft gemarkeerd en zijn onvermoeibare werk om de kwaliteit en publieke waarde van architectuur te promoten.

Renzo Piano werd geboren in Genua in 1937 en is vooral bekend om zijn hightech openbare ruimtes, met name zijn ontwerp (met Richard Rogers) voor het Centre Georges Pompidou in Parijs (1971-1977), het Auditorium Parco della Musica in Rome (1994-2002) ) en The Shard (De Scherf) in Londen (2000-2012). Dit om slechts enkele gebouwen te vermelden, want zijn iconische ontwerpen zijn vrijwel overal ter wereld terug te vinden.

Ook in Rotterdam is werk van de Italiaanse architect te bewonderen. Als een van de eerste projecten op de Wilhelminapier werd in 1997-2000 een 98 m hoog kantoorgebouw voor KPN gebouwd. Renzo Piano liet het gevelvlak mee hellen met de kabels van de nabijgelegen Erasmusbrug.

De helling van bijna zes graden is gelijk aan die van de scheve toren van Pisa. De hellende gevel wordt gestut door een stalen kolom van bijna 50 m. Met een raster van 1,8 m en met duizend lampen vormt de gevel een lichtkrant van 48 bij 85 m. De ruimte voor het gebouw is ingericht als plein; eronder bevindt zich een parkeergarage.

Renzo Piano ontwierp ook de nieuwe brug die vanaf deze zomer de op 14 augustus 2018 ingestorte Ponte Morandi in zijn geboortestad Genua zal vervangen. Bij die instorting vielen toen 43 doden.

De architect richtte in 1981 de Renzo Piano Building Workshop (RPBW) op. Het kantoor telt ruim 150 medewerkers in lokale vestigingen in Parijs, Genua en New York.

In 2004 werd hij hoofd van de Renzo Piano Foundation, gewijd aan de promotie van het architectenvak. Sinds juni 2008 is het hoofdkantoor ondergebracht bij zijn architectenbureau in Punta Nave, nabij Genua. Privé woont Renzo Piano in Parijs met zijn tweede vrouw Milly en vier kinderen.

Renzo Piano wordt door velen beschouwd als één van de meest invloedrijke, productieve en actieve internationale architecten van de 20ste en de 21ste eeuw. Hij won reeds talrijke architectuurprijzen, waaronder de befaamde Pritzker Prize, zowat de Nobelprijs van de architectuur, die hem in 1998 door de Amerikaanse president Bill Clinton in het Witte Huis werd uitgereikt.

In Italië wordt hij beschouwd als de grootste nog levende architect van het land. In 2013 werd hij door de toenmalige Italiaanse president Giorgio Napolitano tot senator voor het leven benoemd.

Als gevolg daarvan richtte Renzo Piano een werkgroep van jonge architecten op, genaamd G124, wiens missie het is om te werken aan de transformatie van de belangrijkste buitenwijken van Italië. De teamleden worden betaald met het salaris dat hij krijgt als senator en wisselen elk jaar via een openbare selectie. Team G124 dankt zijn naam aan het nummer van het kantoor van de senator in Palazzo Giustiniani aan de Via della Dogana Vecchia, vlakbij het senaatsgebouw in Rome.

Om het werk te coördineren, zijn er naast de senator-architect zelf ook docenten: architecten, ingenieurs, sociologen en psychologen die persoonlijk door Renzo Piano zijn uitgekozen en die vrijwillig en zonder enige vergoeding de projecten volgen die door de jonge architecten zijn ontwikkeld. Er zijn inmiddels al projecten gelanceerd in Turijn, Milaan, Padua, Venetië en Rome.

MAXXI
Via Guido Reni 4a, 00196 Roma
www.fondazionemaxxi.it

Romeinse catacomben blijven voorlopig gesloten voor bezoekers

20 juni 2020

De catacomben in Rome, die eind februari allemaal werden gesloten om de verspreiding van het coronavirus tegen te gaan, blijven voorlopig dicht.

Het stadsbestuur van Rome weigert toestemming te geven voor de heropening omdat de luchtcirculatie in de ondergrondse ruimtes onvoldoende is. Daardoor zou het mogelijk besmettingsgevaar gevoelig toenemen.

catacombenprentkaart

Verantwoordelijken uit heel Italië komen dit weekend samen om na te gaan of een beperkte heropening van catacomben in heel het land en voor kleine groepen eventueel kan worden toegestaan.

De Pontificia Commissione di Archeologia Sacra (de Pauselijke Commissie voor Archeologie) had erop gerekend dat de catacomben al op korte termijn zouden heropend worden.

De archeologische opgravingen in de Sint-Pietersbasiliek die onder toezicht van de de Pauselijke Commissie staan, worden begin juli wel hervat.

catacombenlogo

De Vaticaanse Musea, de pauselijke zomerresidentie in Castel Gandolfo en de tuinen van het Vaticaan zijn wel reeds open voor publiek bezoek.

Online reserveren is altijd verplicht, maar dat kan voorlopig alleen tot eind juli omdat de quota voor het aantal bezoekers voor de maanden augustus en september nog niet bepaald zijn.

Restaurants in Rome snakken naar toeristen

20 juni 2020

De koffiebars, restaurants en ijsjeswinkels in Rome mochten aan het einde van de lockdown reeds op 18 mei opnieuw de deuren openen. Maar lang niet iedereen deed dat. Vele uitbaters zien het niet zitten om te werken in een stad zonder toeristen, het is gewoon niet rendabel. De restaurantsector komt ook maar schoorvoetend op gang.

Niet alle klanten associëren de strenge veiligheidsregels met een gezellig etentje of een avondje uit. Een aantal eigenaars houdt de deuren gewoon dicht en blijven zich voorlopig beperken tot het aanbieden van een afhaalformule en bezorgen eten aan huis. Alleen de ijsjeszaken floreren.

gelato1

Erger is dat de vooruitzichten bovendien niet zo rooskleurig zijn. Het internationale luchtvaartverkeer komt stilaan weer op gang, maar het zal nog een hele tijd duren vooraleer het toerisme weer een commercieel aanvaardbaar niveau bereikt.

Ondanks het feit dat de Italianen hun espresso niet kunnen missen, zien ook de koffiebars momenteel zwarte sneeuw. Er zijn natuurlijk wel een heleboel locals die dagelijks komen opdagen voor hun cappuccino en koffiekoek, maar de Romeinse horeca kan niet leven van de inwoners alleen.

koffie

De huurprijzen van hun panden en de bijhorende vaste kosten zijn torenhoog. Uitbaters van een horecazaak hebben een bepaalde omzet nodig om alleen nog maar uit de kosten te kunnen komen. Vele uitbaters merken nu al dat ze die omzet absoluut niet kunnen halen met alleen maar de schaarse klanten die nu in Rome rondwandelen.

Bovendien werken de meesten nu nog zonder of met veel minder personeel dan vóór de viruscrisis. Eigenaars die al jaren rustig achter de schermen toekeken en, bijna letterlijk, op het einde van de dag of de week alleen maar hun opbrengst moesten tellen, staan nu opeens zelf terug aan de kassa.

De uitbater van een populaire bar die vroeger steevast zelf op zijn eigen drukke terrasje zat te genieten en te babbelen met zijn klanten, heeft zijn personeel tijdelijk naar huis gestuurd.

Hij neemt nu zelf de schaarse bestellingen op, schenkt eigenhandig de glaasjes bier of frisdrank in en maakt zelf koffies klaar. Vervolgens brengt hij die ook aan tafel. Ik heb toch niets anders te doen, klinkt het cynisch.

terrasstoelen

We hopen dat de toestand snel herpakt, maar het historische centrum van Rome is een woestijn geworden, zegt de baas van een populaire tavola calda in hartje Rome. In normale tijden kan je hier over de koppen lopen.

In de spitsuren springen pendelaars en mensen die in de buurt werken snel even binnen voor een koffie of een spremuta terwijl ze hun lunchpakket laten klaarmaken. Vooral de dagelijks vers geleverde porchetta is hier erg geliefd.

In normale omstandigheden zit de zaak de rest van de dag meestal vol toeristen. Eten kan hier worden meegenomen (wat doorgaans gretig gebeurt) maar ook ter plaatse worden genuttigd. De eigenaar heeft sinds de heropening, precies een maand geleden, zijn gewone omzet met 80 procent zien terugvallen.

cucinaromana

Ik vraag me eigenlijk af waarom we open zijn, zegt de man. Jawel, we kunnen een aantal van onze vaste klanten opnieuw van dienst zijn, maar er is hoegenaamd niets aan verdiend.

Er zijn geen toeristen en ook Italianen uit de regio die eens een dagje naar de stad komen zien we nog niet. Op zaterdag is het weliswaar iets drukker, maar niet genoeg om al onze vaste kosten te kunnen betalen. Dit is niet lang houdbaar.

De charme van de volle terrasjes, gezellig aperitieven en vrolijke etentjes is inderdaad nog ver weg. Vooral ’s avonds oogt de stad erg stil. Alles lijkt verlaten, de winkelverlichting is op vele plaatsen gedoofd. De nacht is donker en zonder animo.

In de buurt van de grote fonteinen zoals de Trevi en de Vierstromenfontein hoor je het water zoals vanouds klateren. Maar dat is het dan ook wel, in de latere uren zijn er nauwelijks mensen op straat.

terras1

De baas van een doorgaans goed werkende horecazaak op Piazza della Rotonda aan het Pantheon verwoordt het zo: toeristen zijn onze grondstof, de motor waarop we draaien.

Zelfs nu we van het stadsbestuur toestemming kregen om meer tafels en stoelen op ons terras te plaatsen en we tot het einde van het jaar ook geen vergoeding moeten betalen voor het gebruik van de openbare ruimte, hebben we nog altijd meer kosten dan inkomsten. Het heeft trouwens nog geen zin om nu al extra terrassen neer te zetten, er is gewoon niemand om erop te zitten, stelt de uitbater.

Heel wat van zijn collega’s hebben inmiddels hun conclusies getrokken en zijn ofwel opnieuw dicht of hebben op 18 mei zelfs de moeite niet gedaan om te heropenen. Tegen beter weten heb ik de zaak toch heropend, met een absolute minimumbezetting aan personeel en met een zeer beperkt aantal terrastafels.

Normaal heb ik twaalf mensen vast in dienst, momenteel nog twee. Enkele personeelsleden hebben overigens al laten weten dat ze zelfs niet meer kunnen komen werken omdat ze geen geld meer hebben om benzine te kopen voor hun scooter.

De meesten wonen ver in de buitenwijken, met de metro en de bus zijn ze uren onderweg. Als ik wil dat ze naar het centrum komen om te werken, zal ik hun geld moeten voorschieten, anders blijven ze thuis, klinkt het.

Zo schrijnend blijkt de situatie soms inderdaad te zijn. Wonen in Rome is duur en wie zonder inkomen valt, overleeft hier niet lang. De armoede slaat snel toe. Vooral jonge mensen zijn daarvan het slachtoffer. Ze kunnen ook nergens anders gaan werken, want de situatie is overal hetzelfde. In de buitenwijken is het zelfs vaak nog erger gesteld.

Vele mensen die werkloos thuis zitten hebben sinds het begin van de crisis nog altijd geen cent ontvangen, wij ook niet trouwens, zegt de horecabaas. De overheid belooft vanalles maar in de praktijk gebeurt er nauwelijks iets.

Als je een ambtenaar contacteert zegt die dat we nog wat geduld moeten hebben, dat ze ermee bezig zijn, dat ons dossier in behandeling is. Maar dat zeggen ze al drie maanden. Zelfs met de minimumbezetting draaien we momenteel met verlies, klinkt het op de Piazza della Rotonda.

pantheonterras

Hetzelfde verhaal is te horen bij signore Ricci, de eigenaar van de bekende koffiebar Sant’Eustachio. Ook daar staat de baas nu zelf opnieuw in de zaak, samen met zijn dochter Federica. Het personeel is weg, de klanten ook.

Vroeger schonken we op een gemiddelde dag ruim 3.000 kopjes koffie, nu nog honderd. Dan weet je het wel. Het is onmogelijk om daarvan rond te komen. Zonder toeristen kunnen we het vergeten, zucht de man.

eustachio

Paolo De Stefano is de baas van de populaire trattoria da Bucatino aan de Via Luca della Robbia in de wijk Testaccio. Hij runt de zaak al bijna dertig jaar samen met zijn oom Rolando. Het restaurant staat goed aangeschreven bij zowel locals als toeristen en is onder meer bekend van zijn uitbundige en rijke pastaschotels.

Klanten krijgen hier desgewenst een slabbetje om, iets wat het altijd goed doet bij bepaalde toeristen. Het is een vrij intieme en typische gezellig-rommelige locatie, maar waar door de virusmaatregelen vandaag alle charme weg is.

Het aantal tafels en stoelen is zowat gehalveerd en het geliefde antipastibuffet is verdwenen, want dat mag niet meer worden opgesteld. Er zijn papieren wegwerpversies van de menukaart gemaakt en die zijn ook digitaal beschikbaar.

Zoutvaatjes zijn vevangen door wegwerpzakjes. Het brood arriveert niet meer in mandjes aan tafel maar in verzegelde zakjes. Overal staan flessen met handontsmettingsproducten. Het personeel draagt verplicht mondmaskers. Klanten die rechtstaan van tafel moeten eveneens een mondkapje opzetten.

Sinds enkele weken bezorgt Paolo ook eten aan huis om de zware terugval in zijn omzet enigszins te compenseren. Maar het is niet genoeg, onze omzet is momenteel onvoldoende om er ook nog winst uit te halen. Eigenlijk zijn we tegen beter weten in open, zegt de man.

bucatino

’s Avonds komen locals hier vaak wel een hapje eten, maar dat is doorgaans een snelle hap, een bordje pasta of zo. Geen avondvullende maaltijd met alles erop en eraan zoals de toeristen graag bestellen.

Het zijn inderdaad de grotere tafels of groepen die een volledige menu kiezen, met enkele flessen goede wijn, tot en met de koffie, die zorgen voor omzet. Met de klandizie van de Romeinen alleen komen we er helaas niet, al blijft natuurlijk iedereen welkom, besluit Paolo.

Burgemeester Virginia Raggi deed eerder al een emotionele oproep naar de Italianen en buitenlandse toeristen om Rome opnieuw te bezoeken. Het ziet ernaar uit dat ze die oproep nog enkele keren zal moeten herhalen.