Eén jaar later

Clublid Michiel Verweij, die u kent als een gedreven kenner van de Latijnse taal en als expert in oude kostbare drukken en geschriften, van wie je nu en dan een bijdrage kan lezen in de reeks Avonturen met opschriften of Manuscript Mysteries, is vermoedelijk één van onze weinige clubleden die nog net vóór de eerste lockdown vorig jaar in Rome zijn geweest. De leden die in Rome wonen uitgezonderd natuurlijk.

Tijdens zijn bezoek waren verschillende signalen merkbaar van de nakende virusdreiging, die toen echter niet als dusdanig werden herkend. Laat staan dat men kon vermoeden dat nog geen week na zijn vertrek heel Italië op slot zou gaan. Een gebeurtenis die we ons zullen herinneren als de eerste lockdown.

Michiel brengt hierna een bondig verslag uit van dat lange weekend in Rome, dat vandaag precies een jaar geleden begon. Dit stukje wordt geïllustreerd met enkele foto’s die hij tijdens zijn verblijf heeft genomen.

* * * * *

Waarde lezers,
Beste Romevrienden,

Vandaag geen avonturen met opschriften of mysteries met manuscripten, geen Grote Speurder (hinderlijk individu), zelfs geen Schrijver dezes. Vandaag een jaar geleden vertrok ik naar Rome. Ongelooflijk. Onmogelijk op dit moment.

Sinds ik in 2000 van 1 maart tot 31 mei drie maanden op de Academia Belgica in Rome verbleef voor onderzoek (toen ik in Rome woonde, zoals mijn moeder zei), ben ik elk jaar in het begin van de lente naar Rome teruggekeerd. Een probaat middel tegen de winter waar ik steeds minder tegen kan.

Vorig jaar kwam daar nog bij dat op dat moment de Ovidiustentoonstelling in de Leuven universiteitsbibliotheek net was afgelopen. (Michiel was de curator van deze tentoonstelling en had eerder ook een Ovidiusboek gepubliceerd, nvdr.).

Ik had mezelf dus in december al een wat langer weekend beloofd en meteen geboekt. Zoals altijd vertrok ik op woensdag maar nu keerde ik pas maandag in plaats van zondag terug.

michielrome(1)

1 maart, de 20ste verjaardag van het begin van mijn drie maanden, zou ik dan ook de hele dag nog in Rome zijn. Dat klinkt misschien vreemd, maar zoals in Rome laag op laag ligt en geen enkele fase werkelijk voltooid verleden tijd is, zo ben ik ook laag op laag.

Ik was doodmoe van de tentoonstelling, van de winter, van alles. Het was hoog tijd dat ik naar Rome ging. 26 februari was de dag van vertrek. Sinds het begin van de maand waren er geruchten over een virus dat uit China afkomstig was.

Eind februari waren er gevallen in Noord-Italië, maar dat is honderden kilometers van Rome verwijderd. Ik vertrok.

michielrome(3)

Het vliegtuig was vrij leeg. Eind februari is sowieso geen toptijd. Daarom ga ik juist in die tijd. Maar er waren ook annuleringen, naar het scheen.

Het vliegtuig had vertraging door lichte sneeuwval. Toen de daling naar Rome was ingezet, werd ons meegedeeld dat onze temperatuur op Fiumicino zou worden opgenomen vanwege, jawel, en het was de eerste keer dat ik er echt mee geconfronteerd werd, het coronavirus. Inwendig gromde ik wat, want we waren al een uur later dan gepland.

michielrome(8)

Ik neem, waarde lezers, alleen handbagage mee. En dan bedoel ik niet die pseudo-handbagage waarbij de reiziger alle normen overtreedt. Nee, ik heb dat tot een ware kunst verheven en neem alleen het essentiële mee. Op de heenweg weegt mijn tasje misschien 3 kilo. Op de terugweg meer, want, ik beken het, dan heb ik weer boeken gekocht. Ieder heeft zijn zwakte.

Zoals anders, stormde ik dus de terminal in. Niets te zien. Ik loop honderden meters (op luchthavens heb ik altijd het idee dat ik de helft van de hele reis te voet doe): niets. Tot ik bij de bagagebanden kom: daar waren door touwen gescheiden wachtrijen voorzien, terwijl daarvoor een mevrouw zat, met een soldaat met mondmasker links en een soldaat met mondmasker rechts.

Alt!, klonk het. Er was net één persoon voor mij. Ik ben snel… Dus ook ik kreeg te horen: Alt!, niets aan de hand, hoe warmbloedig ik ook ben. Hoe ze dat maten, weet ik niet, maar ik was er snel doorheen.

michielrome(7)

Toen ik in de stad aankwam en bij de Piazza Navona iets ging eten, een schotel salumi scelti en een glas Frascati bij Cul de Sac, om precies te zijn, was het erg rustig. In deze populaire enoteca was ik zelfs de enige klant, geloof ik.

Maar zoals gezegd, is het geen toptijd, het is eind februari altijd rustig in Rome, maar het was nu nog ietsje rustiger dan anders. Ik check in in mijn hotel. Blijkbaar hadden ze daar de nodige annuleringen. Er heerste angst om te reizen. Maar wereldvreemd als ik ben, had ik nergens last van.

michielrome(2)

Ik zal u niet vermoeien of vermeien met een volledige opsomming van wat ik allemaal gedaan heb. Dat gaat alleen mij aan. Ik houd het bij wat relevant is. In mijn vaste restaurant waar ik al 25 jaar kom, Da Vincenzo, kom, voor één keer noem ik namen, vroeg een van de obers, Walter uit Sorrento, mij wel een van die avonden of men op Fiumicino mijn temperatuur gemeten had.

Vergeet niet dat op dat moment er nog geen enkel geval van corona in Rome of Lazio bekend was. Er was alleen een dreiging. Maar Noord-Italië is ver weg vanuit Rome gezien. We deden er nog wat lacherig over, niet goed wetend wat we ervan moesten denken.

michielrome(4)

Ik ging mijns weegs. Donderdag 27 februari zwierf ik uren over het Forum Romanum. Het was zo zalig. De zon scheen, temperaturen rond de 18-20°, alles wat je nodig hebt tegen wintervermoeidheid.

Vrijdag 28 februari: opnieuw zon en 20°. Naar de Via Appia! Helemaal te voet. Energie genoeg, de last van het grijze noorden is van mij afgevallen.

Als ik naar de Via Appia ga, ga ik ’s middags altijd op hetzelfde adres een broodje eten (nu is er bij de Via Appia ook niet zo heel veel keus natuurlijk), op het terrasje achter, in de zon. De zon die door de pijnbomen heen lichtte.

michielrome(5)

Daarna dwaal ik langs de weg, langs de opschriften die u dan later weer opgedrongen worden. Maar vóór de lunch probeer ik iets te bezoeken. Ik had nu zin in de catacomben van Sebastiano. Een mens heeft soms vreemde neigingen.

Toen ik te voet ter hoogte van de Quo vadis kwam, was het hek van de catacomben van Callisto dicht. Normaal speel ik hier vals en loop ik over dat terrein om de hier net te drukke Via Appia zelf te omzeilen. Maar nu lukte dat dus niet. De catacomben van Sebastiano waren gesloten. Sinds 27 februari, de dag voordien.

Omdat de luchtkwaliteit in de gangen te slecht was en men het risico niet wilde nemen. Goed, dan maar de basiliek eens goed bezocht. Er was in een dwarsbeuk een mis voor een zilveren of gouden bruiloft. Toen kon men nog iets vieren.

Zondag 1 maart zouden normaal stedelijke musea gratis toegankelijk zijn. Die openstelling was nu afgeraden. Het Circo Massimo was wel gratis open. ’s Middags ben ik in de Centrale Montemartini geweest. Het regende flink, die middag.

michielrome(9)

Maandag 2 maart: partenza. Ik maakte een laatste ronde en at nog een keer in mijn vaste restaurant. Bij het afscheid vermeldde de vrouw van Vincenzo nog ‘questo orribile virus’. Ik zei nog (zoals altijd) dat ik in de herfst wel weer terugkwam.

Het vliegtuig was nog leger dan woensdag. Ik dacht nog ‘als het virus hier rondwaart, dan loop ik nu inderdaad een risico’, ik vond het dan ook niet echt erg dat er niemand naast me zat.

michielrome(6)

Die dag was de eerste besmetting in Lazio vastgesteld. Op dinsdag 3 maart sloot de S. Luigi dei Francesi zijn deuren vanwege het virus. Op 9 maart was Italië in lockdown. Op 13 maart volgde België.

Ik heb vorige herfst niet meer naar Da Vincenzo kunnen gaan. Af en toe kijk ik op internet of het nog bestaat. Tot nog toe is de site nog op het web te vinden, net als die van mijn hotel.

Roma, arrivederci, ma quando?

Michiel Verweij

michielrome(10)

* * * * *

  • Verga jij ook van heimwee naar Rome?
  • In hoeverre bepaalt het gemis van de stad je dagelijkse leven?
  • Wat doe je eraan om het gemis aan Rome te compenseren?

Laat het ons weten: eric@spqr.be en/of michiel@spqr.be

Verhalen kan je ook vertellen op onze Facebookpagina.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.