Archive for 2 januari 2022

Een stukje Engeland in Rome

2 januari 2022

Vandaag maken we kennis met een opmerkelijk plekje in Rome dat ook weleens ‘Piccolo Londra’ of ‘Klein Londen’ wordt geheten.

In het noorden van de stad bevindt zich een straat die in vrijwel perfect Britse architecturale stijl werd aangelegd in 1909. Dat gebeurde in opdracht van de in Londen geboren Ernesto Nathan die vanaf zijn jeugd in Italië terecht kwam en die van 1907 tot 1913 burgemeester van Rome was.

Het stukje Engeland in Rome vinden we in de Via Bernardo Celentano, die de Via Flaminia verbindt met de Viale del Vignola. De typische architectuur laat je echt denken even in een ander land te zijn.

londra (1)

De straat wordt nu en dan gebruikt voor filmopnamen, gaande van reclamespotjes tot televisie- en bioscoopfilms.

Zowat elk huis heeft hier een andere kleur, variërend van geel naar rood, tot oranje en zelfs roze. De pastelkleurige huizen hebben naast hun elegante gevels ook allemaal een privétuin.

Het sfeerbeeld in de straat wordt vervolledigd door de Victoriaanse smeedijzeren lantaarnpalen, de brievenbussen op de balustrades en de korte trappen met zes treden die het ingangsniveau van de huizen verhogen.

Vrijwel het hele decor doet meteen denken aan een typisch dorpje of stadje in Engeland. Volgens een bewoner zijn de huizen ook aan de binnenzijde ingericht in dezelfde Britse stijl.

De prijzen zijn echter die van Rome. In deze straat een huis kopen is voor de meeste stervelingen onbetaalbaar. Een stukje ervan, ingericht als een appartement van pakweg 250 m², kost meer dan 2 miljoen euro.

Voor een dakflat van dezelfde grootte betaal je al gauw 3 miljoen euro. Op nummer 11 bevindt zich overigens een hotel, al past dat niet echt in het straatbeeld.

londra (2)

De hoge prijzen zijn geen recent fenomeen. De straat die dichtbij het MAXXI (Museo nazionale delle arti del XXI secolo), het Etruskistische museum Villa Giulia en het Auditorium (Parco della Musica) Ennio Morricone ligt, is altijd al bewoond geweest door de elite van Rome.

Dat is historisch zo gegroeid omdat de toenmalige burgemeester Ernesto Nathan de nieuw gebouwde villa’s in de straat systematisch toewees aan zijn belangrijkste ambtenaren en hoog geplaatste politieke vrienden.

Nathan verwierf daarmee wel goede relaties en vriendschappen, maar maakte van de hele buurt ook honderd jaar geleden al een peperdure woonomgeving waar gewone burgers alleen maar van konden dromen.

De Brits-Italiaanse burgemeester was nog maar pas verkozen, toen hij verkondigde dat Rome zich voor haar vooruitgang moest laten inspireren door andere Europese steden en moest durven uitpakken met nieuwe en innoverende architectuur die niet meteen gebruikelijk was in Rome.

Het masterplan van Ernesto Nathan had tot doel van Rome een kosmopolitische stad te maken, die meer leek op de grote Europese hoofdsteden. Rome was toen weliswaar een snel groeiende stad, maar zag er op talrijke plaatsen nog volkomen landelijk uit.

De burgemeester ging in zee met de jonge architect Quadrio Ferruccio Pirani (1878-1970) die afkomstig was van Jesi, in de regio Marche. Quadrio Pirani zou bekend worden als de vormgever van Romeinse wijken zoals San Saba op de Aventijn, Montesacro en delen van Testaccio.

Hij zou ook het project ontwerpen dat de burgemeester steevast ‘piccolo Londra’ bleef noemen. De man had wellicht heimwee naar zijn Britse jeugd!

Pirani kreeg alle vrijheid en ontwierp tegeiijk 26 aansluitende rijhuizen. Hij kreeg enkel beperkingen opgelegd inzake de bouwhoogte. Zo mochten de huizen niet hoger zijn dan 24 m. De villa’s mochten maximum twee verdiepingen tellen.

Dat waren criteria die ook gangbaar waren in het Engeland van die tijd. Het resultaat was dat de straat van nog geen 100 m lengte uiteindelijk een erg Brits uitzicht kreeg.

De straat is autovrij. In principe is het zelfs geen openbare weg, want de hele verbindingsweg is privébezit, al is niet iedereen het daarmee eens en is de kwestie al lange tijd het onderwerp van een debat tussen de bewoners en het stadsbestuur.

De bewoners beschouwen hun straat als een soort gezamenlijk buitenplein. De doorgang is echter open voor het publiek, al kan je om boze blikken te vermijden best niet met een grote groep de straat in wandelen. In deze straat kent iedereen elkaar en de bewoners zijn nogal gesteld op rust en discretie.

Al zijn er zoals verteld ook wel overnachtingsmogelijkheden voor toeristen. Naast het hotel worden in sommige huizen ook kamers verhuurd. Zolang je hier geld komt uitgeven is het in orde voor de buurtbewoners.

Daarnaast zijn in de straat zelfs enkele kantoren te vinden van bedrijven die het zich kunnen permitteren om hier een vestiging te openen. Toch nog dit: niet alle bewoners vinden het even prettig als hun huis wordt gefotografeerd.

Omdat enkel de doorgang aan de Viale del Vignola open is, gaat het eigenlijk om een doodlopende straat. Voor de regelmatige fotoshoots en opnames van commercials en videoclips moet een speciale aanvraag worden ingediend.

Had jij ook graag alle andere foto’s gezien die dit nieuwsbericht illustreren? Dat is voorbehouden aan clubleden van S.P.Q.R. Die konden deze beelden reeds eerder bekijken via hun exclusieve dagelijkse en geïllustreerde nieuwsbrief.

Lees hier hoe je lid kan worden van S.P.Q.R.

Aanmelden als clublid kan je via deze link