Archive for the ‘Romenieuws’ Category

Museum Het Valkhof in Nijmegen start volgend jaar grote verbouwing

6 april 2021

In Nijmegen (provincie Gelderland, Nederland) wordt Museum Het Valkhof verbouwd. De werken beginnen volgend jaar. In 2025 opent het vernieuwde museum de deuren opnieuw voor publiek.

Er wordt 15 miljoen euro geïnvesteerd om de technische installaties te vervangen, het gebouw een betere open uitstraling te geven en de presentatie van de collectie te actualiseren.

Het stadsbestuur van Nijmegen neemt hiervan 11 miljoen euro voor haar rekening, het museum zelf betaalt de resterende 4 miljoen euro.

museum_hetvalkhofFoto: Flip Franssen / Museum Het Valkhof

Een voorwaarde voor de financiële participatie van het stadsbestuur was wel dat het museumgebouw in haar bezit komt. Nijmegen koopt het gebouw voor 4,9 miljoen euro. Museum

Het Valkhof betaalt het bedrag de komende jaren terug in huur. Dankzij de verkoop bouwt het museum een financiële buffer op om tegenslagen op te vangen en kansen beter te kunnen benutten.

De verbouwing van Museum Het Valkhof staat al sinds 2019 op de agenda. Het museum trok toen aan de alarmbel omdat de installaties zodanig verouderd waren dat het functioneren van het museum in gevaar kwam.

Na een onderzoek door het adviesbureau Berenschot volgden een aantal scenario’s, waarbij de stad Nijmegen koos voor een sober en doelmatig plan.

De collectie van het museum omvat een aanzienlijke hoeveelheid artefacten uit de prehistorie, de Romeinse tijd en de middeleeuwen, evenals een verzameling oude en moderne kunst.

Grote werken op komst voor het Heilig Jaar 2025

5 april 2021

In Rome is de financiële race naar het Heilig Jaar 2025 begonnen. Dat initiatief van het Vaticaan vindt in principe elke 25 jaar plaats. Met de organisatie ervan zijn honderden miljoenen euro’s gemoeid.

In de voorafgaande jaren start in Rome traditioneel de bouw of afwerking van een aantal grote projecten of worden deze versneld uitgevoerd. Doorgaans gaat het om weg- en infrastructuurwerken en stadsverfraaiing.

rome_algemeen

Voor de stad Rome is dat goed nieuws omdat de Italiaanse staat het grootste deel van die projecten financiert met een speciaal budget.

Er zijn reeds besprekingen geweest tussen enkele ministers, de regio Lazio, de stad Rome en de Heilige Stoel.

Om de organisatie vlot te laten verlopen wordt net als in de jaren vóór 2000 een speciale commissie opgericht.

Het is de bedoeling dat die over de partijgrenzen heen kan werken en zal instaan voor het beheer van de beschikbare fondsen.

Het lobbywerk achter de schermen is al volop in gang gezet. Zowat iedere instantie heeft wel enkele investeringen en projecten klaar staan die het graag gefinancierd zou zien door het Jubileumfonds.

rome_algemeen2

Daar komt nog bij dat in Rome gemeenteraadsverkiezingen op komst zijn. Iedere partij wil op de valreep graag uitpakken met de aankondiging van een mooi project dat een heleboel potentiële kiezers gelukkig zou maken.

Ook al leert de ervaring uit het verleden dat lang niet alle aangekondigde projecten ook effectief worden uitgevoerd.

Inzake infrastructuur en transport is het de bedoeling de nieuwe metrohalte aan Piazza Venezia in te huldigen vóór de opening van de Heilige Deur. Dat betekent dat ook de halte Fori Imperiali – Colosseo tegen 2025 klaar moet zijn.

Gezien de enorme vertraging waarmee de aanleg van de Metro C-lijn tot dusver al te maken kreeg, zijn dat alvast twee projecten waarvoor men meer dan één tandje zal moeten bijsteken om dat tijdig klaar te spelen.

De bedoeling is ook om de eerder aangekondigde tramroute vanuit station Termini naar San Pietro te voltooien. Het afwerken van de tramlijn Termini-Vaticano-Aurelio wordt geraamd op 250 miljoen euro.

Ook dit voor project zal een serieuze inspanning vragen om het tegen 2025 te realiseren.

In het voorgestelde pakket projecten voor Rome zitten ook de uitbreiding van de Cinecittà-studio’s en werkzaamheden in het archeologische gebied van de Via Appia Antica.

Ook de enorme infrastructuur- en huisvestingsprojecten in de omgeving van de Via Guido Reni (de omgeving van het MAXXI-museum) en de herwaardering van het Foro Italico in dezelfde buurt, zijn voorlopig geselecteerd.

vaticaan_alg

In Tor Vergata zal moeten beslist worden over de toekomst van de onvoltooide Vele di Calatrava, de veelbesproken half afgewerkte Città dello Sport, een architecturaal prestigeproject in het zuiden van Rome.

Dat moest het epicentrum van sportactiviteiten worden, maar de half afgebouwde structuur staat nu al verschillende jaren te verkommeren. De (financiële) kans om het ooit nog af te werken is wellicht nu of nooit.

Rome zou ook graag het nieuwe hoofdkwartier van het nog op te richten European Biomedical Research and Development Agency binnenhalen en voor die instantie ook een nieuwbouw voorzien.

Op 16 september vorig jaar wees Ursula von der Leyen, de voorzitter van de Europese Commissie, op de noodzaak om een geavanceerd biomedisch onderzoeks- en ontwikkelings-agentschap op te richten. Dat zou moeten gebeuren in het kader van de opbouw van een sterkere Europese gezondheidsunie.

In de Verenigde Staten beschikt men al sinds 2006 over een Biomedical Advanced Research and Development Authority (BARDA) dat verantwoordelijk is voor de aanschaf en ontwikkeling van medische tegenmaatregelen , niet alleen bij de uitbraak van een pandemie, maar ook ingeval van bioterrorisme, chemische, biologische, radiologische en nucleaire dreigingen.

Het nieuwe agentschap zou het vermogen en de paraatheid van de EU ondersteunen om te reageren op grensoverschrijdende dreigingen en noodsituaties, eender of die nu van natuurlijke of opzettelijke oorsprong zijn.

Volgens Von der Leyen heeft de Unie ook strategische voorraden nodig om de afhankelijkheid van de toeleveringsketen aan te pakken, met name voor farmaceutische producten. De actuele leveringsproblemen met de coronavaccins heeft die vraag nog versterkt.

De EU zal het nieuwe Europees Agentschap voor biomedisch onderzoek en ontwikkeling in ieder geval oprichten, maar er is nog niet beslist in welk land het gevestigd zou worden. Ook hier draait de internationale lobbymachine op volle toeren.

vaticaan_alg2

Los van de fondsen voor het Heilig Jaar, heeft de stad Rome ook nog 159 projecten geselecteerd, voorstellen eigenlijk, die aanspraak maken op financiering door het Europese Herstelfonds.

Italië kan rekenen op ruim 208 miljard euro uit het relancefonds dat het land moet helpen om de gevolgen van de viruscrisis op te vangen en om uit de economische recessie te geraken.

Rome rekent op een aanzienlijke som uit dat fonds en hoopt met het geld enkele lang aanslepende projecten te realiseren of af te werken.

Met het komende Europese herstelfonds zullen onder meer nieuwe infrastructuurprojecten in gang worden gezet die het land moeten moderniseren.

Net als andere lidstaten zal Italië de relanceplannen moeten voorleggen aan de Europese Commissie, waarna die beslist of de hervormingen wel voldoen aan de Europese doelstellingen.

Rome wil de focus leggen op projecten die zonder veel moeilijkheden of tegenstand kunnen gerealiseerd worden en die nadien door de stad zelf kunnen beheerd worden. Een voorbeeld is de geplande digitalisering van een aantal openbare diensten en de stedelijke archieven.

Piazza della Rotonda wordt heraangelegd

4 april 2021

De volgende keer dat je nog eens een drankje bestelt op één van de terrasjes van Piazza della Rotonda in het hart van Rome, doe je dat op een vernieuwd en heraangelegd plein. De volledige kasseibestrating wordt momenteel opgebroken en alle sanpietrini worden weer netjes egaal teruggeplaatst.

rotonda(1)

Dat dure drankje op deze plek is zijn prijs overigens wel waard. Je kan immers rustig genieten van een fenomenaal uitzicht op het wereldberoemde Pantheon dat met meer dan 9 miljoen bezoekers per jaar de populairste bezienswaardigheid van Italië is. Op voorwaarde dat er geen coronavirussen circuleren.

De actuele heraanleg van Piazza della Rotonda is voor een stukje te danken aan het Covid-19-virus. De werkzaamheden waren door de stedelijke dienst Openbare Werken eigenlijk pas gepland in juni.

Omdat de hele stad intussen weer in lockdown-modus zit en er toch geen toeristen in de stad zijn, heeft men de werken aan het druk bezochte plein naar voor geschoven en is men er nu reeds aan begonnen.

De werken waren trouwens dringend nodig. De voorbije jaren waren heel wat kasseitjes verzakt, opgebroken voor kleine nutswerken en vervolgens vaak weer slecht heraangelegd. Hier en daar ontbrak ook een kassei.

rotonda(9)

Vorig jaar ontstond ook een zinkgat van ongeveer 2,5 diepte op het plein. Dat bracht een stuk van een oude Romeinse vloer aan het licht, maar de gebeurtenis bewees vooral dat de ondergrond van het plein in slechte staat verkeert.

Het bestaan van de zeven vloerplaten uit travertijn was overigens bekend omdat ze in de jaren ’90 van de vorige eeuw ook al eens waren blootgelegd toen het plein werd heraangelegd.

In de keizertijd was het plein veel groter dan het huidige. Het gebied werd in de tweede eeuw tijdens het bewind van Hadrianus volledig getransformeerd, waarbij het niveau van het plein werd verhoogd en opnieuw werd bekleed.

Op het hoekpand (nr. 68) bevindt zich een gevelplaat die in 1906 werd aangebracht en ons meer vertelt over een eerdere heraanleg van Piazza della Rotonda. In die tijd werd het hele plein bekleed met hout.

Het hout was afkomstig uit de wouden van Argentinië en was een geschenk van de stad Buenos Aires. De bedoeling was dat het hout de omgevingsgeluiden rond het Pantheon fel zou dempen zodat de Italiaanse koningen die in het monument begraven liggen in alle stilte van hun eeuwige rust konden genieten.

Maar door het toenemende verkeer moest het hout na enkele decennia plaats maken voor asfalt. Bovendien was het hout beginnen rotten. Het asfalt werd op zijn beurt in 1997 vervangen door kasseien. En de rust van de Italiaanse koningen? Met ruim 9 miljoen bezoekers per jaar is er in het Pantheon geen sprake meer van rust.

De Romeinen noemden het Pantheon omwille van zijn vorm ‘la rotonda’ wat later ook de naam werd van het voorliggende plein. Tot in de late middeleeuwen was de ruimte vóór het Pantheon echter ingenomen door steegjes en kleine winkeltjes.

rotonda(8)

Paus Eugenius IV (1431-1447) liet dat in de jaren ’30 van de vijftiende eeuw allemaal opruimen en maakte van de ruimte voor het Pantheon (een kerk) een betegeld rechthoekig plein met een lengte van ongeveer 60 m en een breedte van 40 m.

Het was paus Gregorius XIII (1572-1585) die in 1575 Giacomo della Porta (1537-1602) de opdracht gaf voor het ontwerp van de centrale fontein. Die werd in 1578 uitgevoerd in ‘bigio africano’, een Afrikaanse grijze marmersoort.

Hier vloeit het water dat Marcus Agrippa op 9 juni 19 v. Chr. met het Aqua Virgo aquaduct tot hier had gebracht om de pas gebouwde thermen die net achter het Pantheon lagen (de Thermae Agrippae) van water te voorzien.

Tijdelijk onderbroken door de Goten kwam de watertoevoer weer terug onder voormelde Gregorius XIII die in Rome negentien fonteinen liet plaatsen om het water over de stad te verdelen. Het water uit de Aqua Virgo wordt ook vandaag nog steeds beschouwd als het zuiverste drinkwater van Rome.

Paus Clemens XI (1700-1721) liet in 1711 Piazza della Rotonda eveneens heraanleggen. Bovenop de fontein kwam toen een obelisk, gedragen door een sokkel die versierd werd met vier dolfijnen en het wapen van de paus.

De obelisk die 6,34 m hoog is, dateert uit de tijd van de Egyptische farao Ramses II (1279-1213 v. Chr.) en is afkomstig uit Heliopolis. Enkele jaren geleden is er twijfel gerezen over de leeftijd van de obelisk. Wellicht is hij nog een drietal eeuwen ouder dan tot dusver is aangenomen.

Dit is hoe dan ook één van de oudste obelisken van Rome. Hij werd tijdens de eerste eeuw na Chr. vanuit Heliopolis naar Rome gehaald en werd in de tempel van Isis en Serapis geplaatst, het Isaeum Campensis. In 1655 werd hij opgegraven bij de Santa Maria sopra Minerva.

Het plein bood gedurende eeuwen ook plaats aan een vlees- en vismarkt die bleef bestaan tot 1847. Op 3 februari 1638 werd op bevel van paus Urbanus VIII een echtpaar dat voor het Pantheon een vleeskraam openhield, gevierendeeld, in stukken gesneden en fijngehakt.

Dat gruwelijke einde hadden ze te danken aan het feit dat ze gedurende jaren een speciale en erg lekkere worst verkochten die bij de Romeinen zeer geliefd was, tot men erachter kwam dat ze van mensenvlees was gemaakt.

Het bleek dat de worstverkopers mensen in hun huis lokten om ze vervolgens in hun kelder te vermoorden en tot worst te verwerken.

Napoleon had omstreeks 1810 plannen om de huizen rond het Pantheon af te breken en het plein te vergroten, maar dat idee is door de korte periode van de Franse overheersing in Rome niet uitgevoerd. Het decreet dat de afbraak goedkeurde was nochtans al getekend.

rotonda(4)De viruscrisis heeft de terrasjes op het plein meer dan gehalveerd. Momenteel is de horeca weer volledig gesloten.

We kunnen hier ook het masterplan van Mussolini even in herinnering brengen dat hij in 1931 had laten ontwerpen. Het doel van de fascistische regeringsleider was om van Rome weer een ‘schitterende’ stad te maken, ‘uitgestrekt, ordelijk en machtig’, zoals tijdens het keizerrijk van Augustus.

Nadat hij tal van middeleeuwse huisjes had laten afbreken om dwars over het Forum Romanum een paradeweg aan te leggen (de huidige Via dei Fori Imperiali), had Mussolini nog heel wat andere plannen met Rome, ook met de omgeving van het Pantheon.

Men moet de stam van de grote eik blijven bevrijden van alles wat hem nog verstikt. Maak de ruimtes rond het Mausoleum van Augustus, het Theater van Marcellus, de Campidoglio en het Pantheon vrij.

Alles wat is ontstaan in de eeuwen van decadentie moet worden weggevaagd. Over vijf jaar moet het Pantheon over een groot uitgestrekt gebied vanaf Piazza Colonna te zien zijn.

Dat staat te lezen in Mussolini’s stadsontwikkelingsplan waarbij dus een groot aantal huizen hadden moeten sneuvelen. Het plan werd wel in gang gezet maar slechts gedeeltelijk uitgevoerd.

Vandaag weten we hoe Benito Mussolini tekeer is gegaan in de omgeving van het Mausoleum van Augustus, het huidige Piazza Augusto Imperatore. Dat is nog steeds één van de meest rommelige en lelijkste pleinen van Rome, al is er nu, na bijna 90 jaar, wel enige beterschap op komst.

We mogen ons dus waarschijnlijk wel gelukkig prijzen dat Mussolini’s plannen met Piazza della Rotonda niet werden uitgevoerd omdat hij steeds meer werd beziggehouden door oorlogen.

Eerst Ethiopië (1936), een jaar later steunde hij de Spaanse Burgeroorlog om uiteindelijk onder invloed van Hitler in de Tweede Wereldoorlog te belanden. Zijn grote plannen met Piazza della Rotonda eindigden samen met zijn executie in 1945.

Een bezoek aan de Santa Maria in Trastevere (I)

3 april 2021

Regelmatig krijgen we een vraag over de Santa Maria in Trastevere, één van de mooiste en oudste kerken van Rome. Over deze kerk, de geschiedenis ervan en de vele bezienswaardigheden in het gebouw, valt echter zoveel te vertellen dat vijftien artikels wellicht niet voldoende zouden zijn. Dat zou wat teveel van het goede zijn. Daarom brengen we de komende weken, in verschillende afleveringen, nu en dan een bijdrage over een aantal opmerkelijke aspecten of bijzondere bezienswaardigheden van deze kerk.

De gerestaureerde gevelmozaïeken van de Santa Maria in Trastevere

Ruim drie jaar geleden kreeg de voorgevel van de Santa Maria in Trastevere, te vinden aan de gelijknamige Piazza, gedurende vijftien maanden een grondige opknapbeurt. De grote mozaïek uit de twaalfde eeuw, de travertijnen beelden uit de achttiende eeuw en de fresco’s uit de negentiende eeuw werden eveneens gerestaureerd. De ingreep kostte 400.000 euro maar het resultaat is prachtig.

Het oorspronkelijke kerkgebouw werd opgericht in de derde eeuw na Chr. De huidige structuur dateert uit de twaalfde eeuw, toen de kerk werd herbouwd in opdracht van paus Innocentius II.

Bij die gelegenheid werd ook extra materiaal uit de Thermen van Caracalla gerecupereerd, waaronder heel wat marmer, kolommen en kapitelen.

In 1702, onder paus Clemens XI, herstelde Carlo Fontana het grote mozaïek en voegde hij de architecturale kaders aan de ramen toe.

De laatste verbouwing werd uitgevoerd tussen 1863 en 1874 door Virginio Vespignani in opdracht van paus Pius IX. Vespignani besliste echter om de gehele gevel te versieren met het schilderij van Silviero Capparoni, dat het mozaïek omringt.

santamariaintrastevere (2)

Het is eeuwen geleden dat de gevel van de Santa Maria in Trastevere nog te zien was zoals die vandaag, na de restauratie van enkele jaren geleden, wordt getoond.

De beelden en vooral de figuren uit het mozaïek waren door de invloed van smog en de weersomstandigheden erg donker geworden. Nu zien ze er weer schitterend uit.

De oorspronkelijke kleuren waren bijna volledig verdwenen. Voortdurende waterstromen uit een kapotte goot deden de kunstwerken evenmin goed. Ook dat euvel werd inmiddels hersteld.

De restaurateurs waarschuwden na afloop van hun opdracht drie jaar geleden dat hun werk slechts een beperkte levensduur heeft. Er moet een strak onderhoudsschema worden gevolgd of de klimatologische omstandigheden zullen opnieuw schade veroorzaken.

De fraaie gerestaureerde gevel van de Santa Maria in Trastevere ontsnapte niet aan het grote verlichtingsproject waarmee de stad Rome en energiemaatschappij Acea de jongste jaren in een snel tempo een heleboel Romeinse monumenten en fonteinen voorzien van zuinige, met ledlampen uitgeruste sfeerverlichting.

Bij de Santa Maria in Trastevere zetten liefst 51 lichtprojectoren het architectonische profiel van de gevel, de gerestaureerde mozaïeken en de klokkentoren van de basiliek letterlijk in de schijnwerpers.

De nieuwe lichtspots zijn zodanig geplaatst dat alle delen van het gebouw voor het eerst aan alle zijden verlicht zijn. Dat was vroeger niet het geval.

santamariaintrastevere (1)

Er is gekozen voor een warme tint licht, met een hoge kleurweergave, speciaal ontworpen om perfect te integreren in de sfeer van de historische wijk Trastevere.

Het nieuwe verlichtingssysteem behoort tot het meest moderne van Rome en is uitgerust met een geavanceerd digitaal controlesysteem. Via een internetverbinding kan elk lichtpunt afzonderlijk worden geregeld.

Het is ook mogelijk om de exacte lichtintensiteit te meten en de spots zodanig in te stellen dat elk architectonisch element in alle weersomstandigheden of zodra het donker wordt, zo perfect mogelijk wordt versterkt en zichtbaar is.

Restauratiespecialist Gianluigi Colalucci (92) overleden in Rome

2 april 2021

In Rome is Gianluigi Colalucci overleden. Hij werd 92 jaar oud. Zijn naam zal misschien niet meteen bij iedereen een belletje doen rinkelen, maar Colalucci was de hoofdrolspeler in wat in Rome nog steeds bekend staat als ‘het restauratieproject van de eeuw’. In de hedendaagse Romeinse kunstwereld was hij één van de meest opmerkelijke figuren.

Van 1980 tot 1994 restaureerde Colalucci in de Sixtijnse kapel de fresco’s van Michelangelo, waarbij hij met speciale zelf uitgevonden middelen en eigenzinnige procédés de kunstwereld op zijn kop zette en wereldwijd een storm van kritiek moest trotseren.

Maar Colalucci triomfeerde en deed alle kritiek verstommen toen de ongelooflijke kleuren en talloze verborgen details van het kunstwerk na eeuwen weer tevoorschijn kwamen waardoor Het Laatste Oordeel eruitzag alsof het pas was geschilderd. De dood van Colalucci werd bekendgemaakt door de Vaticaanse Musea.

colalucci(4)

Behalve Michelangelo zelf, heeft zich waarschijnlijk niemand ter wereld ooit zo langdurig zo dicht bij de beroemdste schilderingen ter wereld bevonden.

Colalucci heeft de delicate restauratie persoonlijk uitgevoerd, een karwei waar hij bijna vijftien van zijn leven aan besteedde terwijl hij ongefundeerde kritiek moest verduren. Uiteindelijk moest zelfs paus Johannes-Paulus II persoonlijk bemiddelen in een conflict.

De voornaamste ingreep was de zorgvuldige verwijdering van het vele vuil dat zich de voorgaande eeuwen had afgezet op de fresco’s. Die vervuiling was vooral veroorzaakt door de rook van kaarsen en roet.

Colalucci werd in 1929 geboren in Rome in een familie van advocaten. Hij studeerde af aan het befaamde Istituto Centrale per il Restauro (ICR) in Rome, onder leiding van Cesare Brandi en begon zijn professionele activiteit in het Laboratorio di Restauro della Galleria Nazionale di Sicilia waar hij een groot aantal kunstwerken restaureerde en veel ervaring opdeed.

Later ging hij aan de slag op Kreta in in Padua. In 1960 kwam Colalucci terecht bij het Laboratorio di Restauro Dipinti e Materiali lignei van de Vaticaanse Musea en in 1979 werd hij benoemd tot hoofd van die afdeling.

Zijn carrière nam een grote en belangrijke wending toen hij kort daarna, in 1980, werd benoemd tot verantwoordelijke voor de binnenrestauratie van de Sixtijnse kapel. Een dergelijke belangrijke restauratie van een eeuwenoud kunstwerk was nooit eerder uitgevoerd.

colalucci(7)

Het stond al van bij het begin vast dat het project enorm veel geld zou gaan kosten, gezien de tijd die de restauratie zou opslorpen. Maar Johannes-Paulus II maakte tijdens een pastorale reis naar Japan kennis met een interessante sponsor. De paus regelde een deal met de Nippon Television Network Corporation.

Nippon Televison, een zender die in de jaren ‘80 vooral bekendstond voor quizprogramma’s en verslagen van baseballwedstrijden, had zich tot dan niet veel beziggehouden met cultuur of religie.

Een uitzondering was de jaarlijkse markt van oude kunstboeken in Tokio, waarvan de zender telkens een soort hitparade bracht van de best verkochte schilder. Dat was bijna onveranderlijk Brueghel.

Talrijke Japanners dweepten ook met de Europese schilderijen uit de renaissance. Een eenvoudig bericht over een doek zoals de Mona Lisa kon in die tijd dagenlang het Japanse nieuws beheersen.

Met dit in gedachten kwam een medewerkster op het idee om de paus te vragen of Nippon Television de restauratie van de Sixtijnse Kapel mocht bekostigen in ruil voor de exclusieve beelden.

De paus ging daarmee akkoord. Het mediabedrijf zou de volledige restauratie betalen. In ruil daarvoor kregen ze de exclusieve film- en reproductierechten van de Sixtijnse kapel voor de duur van de restauratiewerken en tot vier jaar daarna. Ze mochten tijdens de werkzaamheden ook als enige documentaires of reportages over de vorderingen van het project de wereld insturen.

De deal met de paus bleek een geniale zet. Het bedrijf heeft naar verluidt destijds een goede zaak gedaan met die overeenkomst. De restauratie kostte uiteindelijk 4,2 miljoen dollar, omgerekend (volgens de koers van vandaag) ongeveer 3,58 miljoen euro. In die tijd was dat toch een behoorlijk hoog bedrag.

colalucci(5)

Nochtans reageerde de nationale en internationale kunstwereld niet bijster enthousiast toen ze zagen dat de paus het meende met de restauratie en dat medewerkers van de Vaticaanse Musea en bouwarbeiders stellingen begonnen te bouwen in de Sixtijnse kapel.

Bovendien werd de kapel, ook toen al één van de grote blikvangers van de Vaticaanse Musea, voor minstens vier jaar gesloten voor bezoekers. Het project zou iets langer duren dan verwacht.

De interventie van Colalucci groeide uit tot een langdurig en complex proces. De restaurateur bracht met onvoorstelbaar engelengeduld de losgekomen pigmentdeeltjes weer aan na de vele donkere gedeeltes van het kunstwerk zeer zorgvuldig te hebben ‘gewassen’ met propjes papier gedrenkt in speciale zelf samengestelde oplosmiddelen en gedistilleerd water.

Het product zou onder meer ammonium bicarbonaat, natrium bicarbonaat en het antischimmel-middel Desogen bevatten. Waarom de restauratiespecialist die producten gebruikte of waar hij die techniek had ontwikkeld is nooit echt duidelijk geworden.

Maar zijn aanpak werkte en de glans en kleuren van Michelangelo’s meesterwerk keerden zeer geleidelijk terug. Al kreeg Colalucci vooraleer het zover was veel kritiek te verwerken voor zijn eigenzinnige werkwijze.

colalucci(6)

In de kunst- en academische wereld barstte de kritiek los toen in een exclusieve reportage van Nippon Television werd getoond waarmee Colalucci bezig was en hoe hij werkte. Vooral in de Verenigde Staten verzette het academische milieu zich massaal tegen wat men omschreef als ‘de ramp van de eeuw in de kunstgeschiedenis’.

Amerikaanse kranten aarzelden niet om de restauratie van Michelangelo’s werk te vergelijken met ‘the space shuttle disaster’, verwijzend naar het NASA-ruimteveer Challenger dat toen (in 1986) pas ontploft was en te schrijven over het ‘artistieke equivalent van Tsjernobyl’, refererend aan de kernramp die in datzelfde jaar plaatsvond.

James Beck, een kunsthistoricus en hoogleraar aan de Columbia University, publiceerde een vrije tribune in de Italiaanse krant La Repubblica waarin hij beweerde dat de duidelijk onbekwame restaurateur Colalucci, die de werkzaamheden in de Sixtijnse kapel leidde, waarschijnlijk een soort ‘Benetton Michelangelo’ zou te voorschijn toveren.

Volgens de Amerikaan waren de kaarsenwalmen die vijf eeuwen lang tegen het plafond en de muren waren gedreven, uiteindelijk ook een bescherming gaan bieden tegen de tand des tijds. De donkere vlakken op het kunstwerk moest men er maar bij nemen.

De professor meende ook dat Michelangelo achteraf een vernislaag van dierlijk vet op zijn werk zou hebben aangebracht, precies om het te beschermen tegen rook en roet.

Toen uiteindelijk ook een groep kunstenaars, onder wie Christo en Robert Rauschenberg, een brief naar Johannes Paulus II schreven – mede ondertekend door ‘de geest van Andy Warhol’ – met de vraag om de restauratie van de Sixtijnse kapel meteen stop te zetten, ontstak Colalucci in een vlammende woede.

De Italiaanse restauratiespecialist noemde de Amerikaanse kunsthistorici barbaren voor wie de kennis van religieuze kunst ophield met het filmverhaal De tien geboden van Cecil B. DeMille.

Wie anders dan een Amerikaan zou zich kunnen voorstellen dat een renaissancekunstenaar de schitterende kleuren van zijn werk achteraf zou verbergen onder dierlijk vet? fulmineerde Colalucci die dreigde ermee op te houden als de kritiek op zijn persoon niet stopte.

De paus moest persoonlijk bemiddelen in de kunsthistorische discussie waar intussen de halve wereld zich mee moeide. Johannes-Paulus II liet uiteindelijk een internationaal team van kritische en gespecialiseerde kunsthistorici naar Rome komen die Colalucci letterlijk een tijdje op de vingers mochten kijken. Ze konden niet anders dan vaststellen dat de Italiaanse specialist fantastische resultaten boekte.

colalucci(9)

Colalucci was er zelfs in geslaagd om de kleverige en smerige harslaag te verwijderen die twee Griekse restaurateurs, vader en zoon Mazzuolis, tussen 1710 en 1713 onwetend en zonder besef van de gevolgen hadden aangebracht op de schilderingen.

colalucci(8)

De specialisten die Colalucci een tijdlang in de gaten moesten houden, hadden geen idee hoe de specialist dat had klaargespeeld. Al gauw verstomde de kritiek en Colalucci werkte rustig verder.

Gaandeweg onthulde het fresco een overweldigende hoeveelheid frisse kleuren en onbekende details die eeuwenlang niet waren gezien. Net als zijn voorganger destijds bij Michelangelo deed, kwam de paus regelmatig een kijkje nemen om te zien wat Colalucci nu weer had ontdekt.

Sommige kunsthistorici verklaarden dat het voornaamste resultaat van de restauratie is dat zowat elk boek over Michelangelo en de Sixtijnse Kapel moest worden herschreven.

Alleen James Beck (1930-2007) bleef volharden in zijn kritiek. De man richtte zelfs ArtWatch International op, een drukkingsgroep die er een sport van maakte om op zowat alle belangrijke restauratieprojecten kritiek te geven. Dat leverde hem regelmatig een proces wegens smaad op, zaken die hij soms won, dan weer verloor.

Hij schreef ook het boek Art Restoration: The Culture, the Business and the Scandal, een regelrechte aanval op de kunstrestauratie. Later werd duidelijk dat het belangrijk klinkende ArtWatch International, dat onder de naam ArtWatch UK ondertussen ook actief was in Engeland, slechts uit een paar personen bestond.

Een verantwoordelijke van de St. Paul’s Cathedral in Londen die het doelwit van kritiek was geworden, verklaarde in de pers ‘dat Artwatch UK weliswaar heel groots en belangrijk klinkt, maar dat het eigenlijk een bezigheidsproject van één persoon is’.

Colalucci trok zich de kritiek van de gefrustreerde Beck in ieder geval niet langer aan en werkte met goedkeuring van de paus rustig verder aan zijn project.

In 1991 (de restauratie was toen nog niet voltooid, maar het resultaat was inmiddels in het kunstmilieu na het verspreiden van de eerste beelden al met veel enthousiasme verwelkomd) ontving Colalucci een eredoctoraat van de New York University.

In 1995 kreeg hij er ook eentje van de Polytechnische Universiteit van Valencia, een instituut waar hij eerder vier jaar lang docent was. Colalucci doceerde daarna nog aan andere vooraanstaande universiteiten en instituten in Europa, de Verenigde Staten, Australië en Japan.

Tijdens zijn professionele carrière heeft hij gewerkt aan de restauratie van kunstwerken van zowat alle belangrijke kunstenaars, waaronder Rafaël, Giotto, Leonardo da Vinci, Guido Reni, Lorenzo Lotto, Tiziano, Andrea Mantegna, Caravaggio, Guercino, Perino del Vaga, Dosso Dossi en vele anderen.

colalucci(2)

Hij publiceerde ook verschillende wetenschappelijke teksten over zijn projecten en is de auteur van verschillende boeken over het grootste restauratieproject van zijn leven, waaronder Michelangelo. Il Giudizio universale (Giunti, 1997), La Cappella Sistina. Il Giudizio restaurato (De Agostini Editore, 1998) en Io e Michelangelo. Fatti, persone, sorprese e scoperte del cantiere di restauro della Sistina (Edizioni 24 Ore Cultura, 2015). De boeken zijn ook vertaald in het Engels en nog enkele andere talen.

Italië verplicht vaccinatie voor zorgmedewerkers

1 april 2021

Premier Mario Draghi heeft het helemaal gehad met mensen die in de zorgsector werken, maar zonder goede reden weigeren om zich te laten vaccineren tegen het Covid-19-virus. De regering maakt de vaccinatie verplicht voor al het zorgpersoneel, zowel in de openbare sector als in de privé.

Wanneer mensen die werken in ziekenhuizen, apotheken of woonzorgcentra een vaccin blijven weigeren, krijgen ze een andere functie in de zorg- of medische sector aangeboden waarbij ze niet langer in contact komen met patiënten of publiek. Als ze die job niet willen, kunnen ze worden geschorst waarbij ze ook hun loon verliezen.

Een gedeelte van het medisch personeel in Italië heeft zich de voorbije weken sceptisch uitgelaten over coronavaccinaties. De regering is dat beu omdat daardoor een heleboel andere mensen uiteindelijk ook beginnen twijfelen om zich te laten vaccineren.

vaccin

Daarom keurde de regering gisteren een decreet goed dat specifiek bedoeld is ‘om het medisch en paramedisch personeel te beschermen, evenals degenen die zich in omgevingen bevinden die mogelijk meer aan het risico op infectie zijn blootgesteld’.

Critici vinden het regeringsbesluit overdreven en zeggen dat het decreet ook juridische vragen oproept omdat enkel een bepaalde categorie van de bevolking de verplichting krijgt opgelegd.

vaccin2021

Hoewel de vaccinatiecampagne in Italië flink vordert, krijgt ze ook te maken met tekorten aan vaccins. De regering wil het tempo echter nog opdrijven en tegen begin mei een half miljoen dosissen per dag toedienen.

Eén van de manieren om dat klaar te spelen is een nieuw protocol dat zopas door minister van Volksgezondheid Roberto Speranza werd goedgekeurd.

Daardoor kunnen voortaan ook apothekers in hun zaak het vaccin aan klanten toedienen. Speranza noemt dat een stap in de goede richting om het vaccinatieprogramma sneller en breder te laten verlopen.

Italië beschikt momenteel over vier Covid-19-vaccins: Pfizer-BioNTech, Moderna, AstraZeneca en Johnson & Johnson. De goedkeuring om dit laatste te gebruiken wordt binnen twee weken verwacht.

area_arancione1

Tot eind april is er voor geen enkele Italiaanse regio een terugkeer naar de gele status voorzien (laag besmettingsrisico). Alle regio’s zijn momenteel rood (hoog risico) of oranje (gemiddeld risico) ingekleurd.

Dat betekent dat onder meer bars, restaurants, musea, tentoonstellingen en archeologische sites tot minstens 1 mei dicht zullen blijven.

Tijdens het komende paasweekend krijgt heel Italië de status rood, wat neerkomt op een harde lockdown waarbij zowat alles gesloten is en er strenge reisbeperkingen gelden.

area_rossa1

Gratis concert van Il Volo in Rome als eerbetoon aan Ennio Morricone

1 april 2021

Tenzij het Covid 19-virus er anders over beslist, brengt de populaire band Il Volo op 5 juni 2021 in Rome een eerbetoon aan Ennio Morricone.

Het gratis concert vindt plaats op Piazza Papa Pio XII, het plein op het einde van de Via della Conciliazione, de belangrijkste toegangsweg tot Vaticaanstad, net vóór de Sint-Pietersbasiliek.

Het is de eerste keer dat toestemming wordt gegeven om op die plek een concert te organiseren. Het evenement zal ook live worden uitgezonden op televisie.

morrivolo(16)

Voor Gianluca Ginoble, Ignazio Boschetto en Piero Barone, de drie leden van het beroemde trio Il Volo, is het een kans om muziek, film, kunst, de schoonheid van Rome en Italië samen te brengen.

Welke nummers de pop-operaband precies gaat brengen is nog niet bekend, het wordt alleszins een overzicht van Morricone’s beste en meest bekende composities.

De band zal begeleid worden door een groot orkest. Er wordt een bekende dirigent beloofd en vermoedelijk komen er ook enkele gasten. Il Volo wil immers artiesten bij het concert betrekken die in het verleden met Morricone hebben samengewerkt.

In een mededeling laat Il Volo weten dat nog veel details moeten uitgewerkt worden. Er zijn nog uitdagende maar ook onzekere maanden op komst, vooral nu Rome alweer moet afrekenen met een forse virusopstoot.

De kans bestaat dus dat het concert moet worden uitgesteld of dat het zonder publiek zal plaatsvinden, wat bijzonder jammer zou zijn.

De band wil ook een boodschap van hoop en herstel brengen, want dat Rome zich een jaar na de eerste lockdown weer in dezelfde situatie bevindt dan in maart 2020, is voor vele Romeinen een zware mentale opdoffer.

morrivolo(9)

Anderzijds zal Rome als de virusellende echt voorbij is, uit een zeer diep dal moeten klauteren. De talrijke mensen uit de amusementssector zitten als gevolg van de viruscrisis al een jaar zonder werk. Velen verkeren in financiële moeilijkheden.

Met dit concert kijken we vooruit naar de toekomst en doen we ons uiterste best om de slogan waar te maken die we de afgelopen maanden zo vaak hebben gehoord: alles komt goed, zeggen de bandleden.

Het staat nu al vast dat het concert, waarbij het niet uitmaakt of het nu in juni of op een latere datum zal plaatsvinden, bijzonder veel aandacht zal krijgen, al is het maar omdat het de eerste keer is dat Piazza Papa Pio XXII zal dienen als decor voor een concert.

morrivolo(17)

Het plein ligt immers op de belangrijkste toegangsweg van Rome naar Vaticaanstad. Het is zowat de laatste strook van het Italiaanse grondgebied, op de grens van de ministaat.

Door de Via della Conciliazione wandelen in normale omstandigheden duizenden mensen in de richting van de Sint-Pietersbasiliek en wat verderop, naar de Vaticaanse Musea.

Met de basiliek als achtergrond krijgt Il Volo alleszins een memorabel decor aangeboden. Het wordt de eerste muziekband ooit die een volwaardig optreden geeft met de Sint-Pietersbasiliek als decor.

morrivolo(15)

De stad Rome gaf toestemming voor het gebruik van de locatie. Burgemeester Virginia Raggi hoopt dat dit de eerste uitgave wordt van een langere reeks evenementen die op deze plek zullen worden verwelkomd.

Rome moet zich volgens Raggi in de toekomst concentreren op haar vermogen om investeringen en kwaliteitsinitiatieven zoals deze aan te trekken.

Rome beschikt over fantastische plekken waar evenementen mogelijk zijn. Zodra de veiligheidsregels het toelaten, wil Rome daar in de toekomst nog sterker op inzetten.

Il Volo wordt steevast in verband gebracht met Il Maestro sinds de band in 2011 op Piazza del Popolo in Rome het podium deelde met Ennio Morricone waar ze samen een medley van enkele soundtracks brachten.

Dat was een reusachtig succes. Wie Il Volo in Rome aan het werk wil zien tijdens een gewoon concert, krijgt de kans op 20 oktober 2021. Dan treedt de band op in het Palazzo dello Sport.

morrivolo(7)

De drie leden van Il Volo leerden elkaar kennen toen ze in 2009 deelnamen aan het televisieprogramma Ti lascio una canzone. Die talentenjacht werd toen gewonnen door Ginoble, maar in de show zongen ze samen het nummer O sole mio.

Wat later begonnen ze samen op te treden, eerst onder de namen Tre Tenori, The Tryo en Il Trio, om dan uiteindelijk eind 2010 te kiezen voor de naam Il Volo.

In 2015 won Il Volo het festival van San Remo en nam de groep deel aan het Eurovisiesongfestival met het nummer Grande amore. Hier werden ze derde, na Zweden en Rusland.

www.ilvolomusic.com

Il Volo tribute to Ennio Morricone

morrivolo(8)

Op de weg van Appia

31 maart 2021

Michaël Vandebril verbleef een maand op schrijfresidentie in de Academia Belgica in Rome om er aan zijn poëziebundel ‘Op de weg van Appia’ te werken. Nu ligt het resultaat in de boekhandels. Het nieuwe boek is geïllustreerd met tekeningen van Bart Pluym.

Die prenten worden in mei tentoongesteld in antiquariaat Demian in Antwerpen. Op 29 april is er een livestreaming vanuit de Arenbergschouwburg waarbij het boek officieel wordt voorgesteld.

appiambril (4)

In 2018 en 2020 reisden Michaël Vandebril en Bart Pluym de Via Appia Antica af die Rome met de haven van Brindisi verbindt. Vandebril maakte op basis van deze tocht, archievenonderzoek, oude tekeningen en foto’s, een lang reisgedicht.

Pluym laat zich inspireren door de reis en het gedicht om tekeningen te maken. Het gedicht en de tekeningen brengen ze samen in het boek ‘Op de weg van Appia’ dat herinnering en fantasie laat samenkomen in een tijdloos Italiaans landschap met de Via Appia als rode draad.

appiambril (5)Michaël Vandebril en Bart Pluym.
(Foto: Uitgeverij Vrijdag / auteurs)

Op de weg van Appia combineert de ‘on-the-road’-belevenis met de vele geschiedenislagen die zich op de Appia bevinden tot een poëtische reiservaring.

De dichter geeft de lezer als toegift wetenswaardigheden en tips mee om de Appiareis zelf te kunnen aanvatten. Want dat is zijn ultieme wens

De Via Appia, de oudste en belangrijkste snelweg van het Romeinse Rijk, is na meer dan tweeduizend jaar nog steeds voelbaar in het Italiaanse schiereiland.

De weg verbindt Rome met Brindisi in de hak van de laars. Zij slingert langs ruïnes, groene heuvels, diepe kloven, rivieren en helderblauwe zeeën.

appiambril (1)Via Appia, Rome (Tekening: Bart Pluym)

De auteurs plannen een live streaming van de boekpresentatie op 29 april om 20 uur op het virtuele podium van de Arenbergschouwburg. Patrick Lateur leidt het boek in.

Acteur Gert Jochems brengt het integrale reisgedicht als monoloog en er is live piano-begeleiding met het stuk ‘Pini di Roma’ van Ottorino Respighi. De voorstelling wordt gevolgd door een nagesprek met Michaël Vandebril en Bart Pluym.

appiambril (2)De zogenaamde ‘graftombe’ van Cicero, bij Formia
(Tekening: Bart Pluym)

Daarnaast worden de tekeningen van Bart Pluym van 29 april tot en met 22 mei tentoongesteld in het antiquariaat Demian (Hendrik Conscienceplein 16-18, 2000 Antwerpen).

Je kan er de Appiareis van Vandebril en Pluym herbeleven aan de hand van tekeningen, persoonlijke foto’s en parafernalia.

Michaël Vandebril debuteerde in 2012 met Het vertrek van Maeterlinck, genomineerd voor de C. Buddingh’-prijs (een Nederlandse poëzieprijs, die jaarlijks wordt toegekend aan het beste debuut in de Nederlandstalige poëzie) en bekroond met de Herman de Coninck Debuutprijs.

Hij schreef regelmatig gedichten in opdracht van de kranten De Morgen, De Standaard en Radio 1. In 2016 volgde New Romantics, waarvan vertalingen verschenen in het Frans en het Roemeens. Op de weg van Appia is zijn derde bundel.

appiambril (3)Het standbeeld van Horatius in Venosa.
(Tekening: Bart Pluym)

Bart Pluym is schilder/tekenaar, dichter en antropoloog. Voor zijn tekeningen haalt hij inspiratie uit aquarellen van de Romeinse schilder Carlo Labruzzi (1748–1817) en de reizen die hijzelf in 2018 en 2020 met Michaël Vandebril langs de Via Appia maakte.

Op de weg van Appia
Auteur: Michaël Vandebril
Illustraties: Bart Pluym
Taal: Nederlands
Aantal pagina’s: 64
Eerste druk: maart 2021
Uitgeverij: Vrijdag
Afmetingen: 220 x 141 x 13 mm
EAN 9789460019692
Gewicht: 159 g
Prijs: 24,95 euro
Verkrijgbaar in de boekenwinkel en online

Alle reizigers naar Italië moeten in quarantaine

30 maart 2021

Italië verscherpt de regels voor iedereen die het land binnen wil. Ook wie vanuit een land in de Europese Unie naar Italië reist zal vanaf nu bij aankomst vijf dagen in quarantaine moeten, ook al was zijn of haar verplichte virustest bij het vertrek negatief.

Na het einde van deze quarantaineperiode moet de reiziger verplicht een nieuwe Covid-19-test ondergaan. Dat maakte minister van Volksgezondheid Roberto Speranza vandaag bekend.

speranza_300321

De maatregel was al langer van kracht voor reizigers buiten de Europese Unie, met dat verschil dat die bij aankomst veertien dagen in quarantaine moeten.

De nieuwe maatregel geldt zowel voor buitenlandse bezoekers als voor terugkerende inwoners van Italië. Het is nog niet bekend hoe lang de maatregel blijft gelden.

Miljoenen Italianen zitten sinds een paar weken weer in een rode zone (hoog besmettingsrisico), wat neerkomt op een harde lockdown waarbij ook de verplaatsingen aan banden worden gelegd.

Tijdens het komende Paasweekend krijgt heel Italië de status van rode zone, ongeacht de toestand waarin de regio’s zich nu bevinden.

Daar komt heel wat kritiek op omdat mensen in principe wel naar bepaalde landen in het buitenland kunnen reizen, maar zich niet vrij tussen de verschillende regio’s mogen verplaatsen.

lockdown_italie

Minister van Buitenlandse Zaken Luigi Di Maio zei gisteravond op televisie nog eens dat het absoluut afgeraden is om naar het buitenland te reizen. Toch trekken heel wat mensen zich weinig aan van die oproep.

Zo vertrekken het komende weekend alleen al vanuit de luchthaven Fiumicino in Rome meer dan 2.000 mensen naar Spanje, met als voornaamste eindbestemming de Canarische Eilanden en de Balearen. Er zijn ook boekingen voor andere landen, al ligt dat aantal wat lager.

Triomfboog van Constantijn krijgt grondige opknapbeurt

30 maart 2021

In Rome krijgt de Boog van Constantijn op Piazza del Colosseo, vlak naast het Colosseum een grondige opknapbeurt. Het gaat vooral om reinigings- en herstellingswerken aan de eeuwenoude marmeren fragmenten op het monument.

We brachten vorig jaar nog een zeer uitgebreide bijdrage over deze triomfboog (dat gaan we dus niet opnieuw doen) maar we brengen deze reinigingsbeurt toch graag even onder de aandacht.

Een goede reden hiervoor is dat de persdienst van het Parco archeologico del Colosseo ons een serie bijzonder knappe foto’s bezorgde die bepaalde fragmenten en figuren van de Boog van Constantijn tot in detail tonen.

Zelf de triomfboog op deze manier fotograferen is onmogelijk, daarvoor moet je op de stellingen kruipen die er nu staan. Dat is dus niet voor iedereen weggelegd.

De foto’s tonen details en figuren op een manier zoals je die waarschijnlijk nog nooit zag. Of kan zien natuurlijk, want vanaf de begane grond is dat zonder meer onmogelijk.

De foto’s zijn genomen vanop de steigers waarop de restauratieploeg haar werk doet. Soms zeggen beelden inderdaad meer dan woorden, dat wordt hiemee nog eens bewezen.

De onderhoudswerken aan het monument brachten aan het licht dat de triomboog in ieder geval in behoorlijk goede staat verkeert.

De Boog van Constantijn onderging in de jaren ’50 en ’80 van de vorige eeuw twee zeer grote en ingrijpende restauraties en de positieve effecten daarvan zijn tot vandaag zichtbaar.

Dat bewijst nogmaals het belang van goede en vooral tijdige ingrepen om dergelijke bouwwerken uit de oudheid in stand te kunnen houden.

Nu er geen toeristen omheen zwerven, werd ook de plek waar zich de nu verdwenen Meta Sudans bevond, opnieuw proper gemaakt en wat netter ingericht.

Deze kleine site vóór de triomfboog zal samen met het monument klaar zijn voor het moment waarop de liefhebbers van de Romeinse oudheid weer massaal naar Rome komen.

De 21 m hoge triomfboog werd in 315 door de Senaat en de bevolking van Rome opgericht langs de oude Via Triumphalis, dit ter herdenking aan de overwinning die de keizer in 312 bij de Milvische brug op medekeizer Maxentius had behaald, maar ook ter ere van Constantijns tienjarige heerschappij.

Volgens de klassieke datering van de boog van Constantijn, 315, zou de boog van keizer Septimius Severus (193-211) op het Forum een eeuw ouder zijn en deze van keizer Titus (79-81) zelfs twee eeuwen ouder.

arcoconstantino(9)

Maar in 1994 concludeerde Anna Maria Ferroni na nieuw archeologisch onderzoek dat de triomfboog die gekend is als de boog van Constantijn, eigenlijk werd opgericht door keizer Hadrianus (117-138).

Twee eeuwen later werden ter ere van Constantijn een aantal reliëfs toegevoegd aan de bestaande boog. De zogenaamde boog van Constantijn is dus ouder dan de boog van Septimius Severus (193-211) en volgt hij ook enkele decennia na deze van Titus (79-81).

Het meest opvallend was de ontdekking dat de tweemaal vier medaillons op de lange zijden niet afkomstig zijn van een andere boog en hier op een nieuwe door Constantijn gebouwde triomfboog herbruikt werden, maar dat ze bij het oorspronkelijke twee eeuwen oudere monument van Hadrianus hoorden.

Deze triomfboog van Constantijn is dus een boog van Hadrianus waar halfreliëfs aan toegevoegd werden van het begin van de tweede eeuw tot het begin van de vierde eeuw.

De verhoudingen van de triomfboog van Constantijn zijn zeer harmonieus. Hij heeft drie doorgangen, een grote in het midden en twee kleine aan de zijkanten met een hoge attiek erboven.

Tijdens de middeleeuwen behoorde de triomfboog tot het verderop liggende klooster San Gregorio, later werd hij samen met het Colosseum opgenomen in de vesting van de Frangipani.

Paulus III liet de boog in 1536 voor de intocht van keizer Karel V vrijmaken. Na een restauratie in de achttiende eeuw kreeg de boog in 1804 zijn huidige uitzicht.

De decoratie in reliëf marmeren platen werd bedacht en gebouwd in de Constantijnse periode volgens een unitair project, meestal met behulp van kale materialen van andere keizerlijke monumenten.

Op de hoofdvlakken van de boog en aan de zijkanten, volgens symmetrische patronen, wisselen reliëfs uit het tijdperk van Trajanus, Hadrianus, Marcus Aurelius en tenslotte, in de lagere sector, uit het tijdperk van Constantijn elkaar af.

Alle gezichten van de keizers die in de reliëfs voorkomen, zijn opnieuw gemodelleerd naar de gelijkenis van Constantijn, waarbij de halo zijn keizerlijke majesteit suggereert.

Een gedetailleerde tekst over de Boog van Constantijn kan je hier lezen

Een filmpje over de reinigingsbeurt van de triomfboog kan je hier zien

Had je ook graag de ongelooflijk gedetailleerde foto’s van de Boog van Constantijn gezien? Jammer, maar dat is voorbehouden aan clubleden van S.P.Q.R. Die konden deze beelden reeds eerder bekijken via hun persoonlijke dagelijkse geïllustreerde nieuwsbrief.

Wil je ook lid worden van onze Romevereniging? Graag! Je helpt deze site reclamevrij houden, je komt in contact met andere Romevrienden (en -vriendinnen natuurlijk!), je geniet van kortingen op activiteiten en je wordt de trotse bezitter van een mooie lidmaatschapskaart die toont dat je een echte Romeliefhebber bent.

Lees hier hoe je lid kan worden van S.P.Q.R.

Aanmelden als clublid kan je via deze link